Isaäc de Fuentes

Toen Geert van der Toorn dit gelezen had, vouwde hij zijn brede, sterke, korte handen te zamen en kneep tot zijn vingers kraakten, de knokkels wit werden onder de gespannen huid. Hij beet op zijn onderlip en zijn hoofd dat hij tussen zijn schouders trok, schudde hij zo heftig, dat de aderen aan zijn slapen klopten. Zo zat hij lange tijd, totdat zijn drift verebde en een stilie, sterke rust over hem kwam.

Die avond nog ging Geert naar beneden en klopte aan jannetjes huiskamerdeur.

‘Ik kom nog effe, Jannetje.’

‘Ik heb je verwacht, Geert.’

Zij staat op, gaat naar de commode en maakt een kop koffie voor hem gereed.

‘Jannetje, je zal wel gedacht hebbe, dat ik vreemd dee vanavond. Maar ik most ’t eerst verwerke.’

‘Ik begrijp het, Geert. Want je hebt nieuws over Treesje.’ Verbaasd kijkt Geert haar aan.

‘Ja, Geert, misschien ben ik met de helm geboren. De gehele dag heb ik het gevoeld. Is het juist?’

‘Ja. Vanmorgen hebben wij Treesjes tas uit het water gevist.’ Jannetje staart hem aan terwijl haar ogen vollopen met tranen. Geert wendt het hoofd af, haalt omstandig het tasje uit dc zak van zijn geklede jas. Dan opent hij het en legt de inhoud behoedzaam voor Jannetje op tafel. Alleen het verzenbundeltje ontbreekt. Jannetje neemt voorwerp na voorwerp ter hand, vraagt: ‘Wat nu?’

‘De wet gebiedt inlevering bij de politie.’

‘Wat hebben de dienders te doen met Treesjes bezittingen. Wie heeft er iets mee te maken, behalve Eli?’

Geert wacht even met antwoorden, dan zegt hij:

‘De oorzaak van haar dood is niet opgehelderd. De samenleving vraagt een antwoord en dat mot de justitie zien te klaren uit deze dingen.’

‘Uit een tasje, een zakdoekje, een reukflesje, een beetje geld?’ ‘En uit een brief, jannetje.’

Argwanend en angstig kijkt Jannetje naar Geert. Aarzelend neemt zij de brief uit het couvert. En leest.

En bonkt gierend van verdriet het hoofd op tafel. Geert wacht. Zij heft het hoofd langzaam op.

‘Ik wist dit, Geert. Maar het is niet meer in mijn gedachten ge-