Isaäc de Fuentes

ontvluchten, om niet te veranderen, om te blijven, die ik in jouw ogen nog ben. Om dit alles kom ik terug. Met het eerste schip het beste wat ik te pakken kan krijgen ga ik naar Holland. Ik verlaat mijn werk, ken de consequenties; geen beloning, wellicht lange tijd geen werk, misschien een proces. Maar jouw nabijheid is voor mij alles, gaat boven broodwinning cn arbeidseer. Als ik daar weer ben, zal alles om jou veranderen. Want mijn eerste daad zal zijn met je echtgenoot te praten en hem trachten te bewegen in een echtscheiding toe te stemmen. Ik weet dat alles heel moeilijk zal zijn, maar wuj zijn jong en het hele leven ligt nog voor ons.

Mijn lieveling, houdt goede moed. Wanneer je deze brief ontvangt, zal ik onderweg zijn om voor altijd bij je te kunnen blijven. Veel liefs van je

Willem Honing.’

Nog eens leest Geert de brief. Dan leunt hij achterover, wipt met zijn stoel, starend naar het zacht verlichte plafond. Nog eens tuurt hij naar de brief, die enige klaarheid bracht over het lot van Theresia de Fuentes. Hij speelt achteloos met de voorwerpen uit het tasje, die nog voor hem liggen. Het gedichtenbundeltje in de blauwlederen band met het gouden woord ‘Poëzie’ neemt hij ter hand, bladert doelloos in het nauwelijks gedroogde boekje. Dan valt zijn blik op het achterste schutblad en ziet door een vrouwenhand geschreven regels, in inkt die door het water vervloeid is. Het is slechts weinig, wat er staat, maar het doet zijn hart bonzen.

‘Oh, God, help mij. Help mij, die Ü zo slecht gediend heeft. Die zo gezondigd heeft tegen Uw eerste geboden.

Here, verlos mij van de Satan, die mij vervolgt met zijn hete blik, steeds en steeds, ondanks dat ik hem met de hoogste prijs betaald heb vooi zijn zwijgen.

Here, sta mij bij, want ik heb toch veel meer gegeven dan ik verschuldigd was voor mijn overspelige liefde.

Geef mij de rust terug, die ik als jong meisje zo rijk genoten heb en straf hem, vloek hem, hem. . . hem, Jozef Davidson.

Here, Here, steun mij omderwille van Eli, omderwille van hem, in den vreemde.

Omderwille van mij, Uw hulpeloos kind.’

306