Isaäc de Fuentes

de politie. En van wie die is ken ik niet zien en gaat je ook geen pest an. Optrekke, ik heb haast en nog wat anders te doen.’ Dan wendt hij zich tot David:

‘Daar ben je het zeker wel mee eens, koopman. Dat die tas wordt ingcleverd.’

David knikte stil toen hij in dit andere gelaat van Geert van der Toorn keek. Want het w^ras het gezicht van een zeventiende eeuwse schout, zoals hij het eens op een schilderij had gezien.

Die avond was Jannetje Batelaan een ogenblik verwonderd over haar huisgenoot Geert. Bij zijn thuiskomst was hij snel naar boven gegaan met een klein pakje; anders kwam hij altijd eerst bij haar binnen voor een borrel, een sigaar en een praatje. Aan tafel was hij stil. Hij deed wel zijn best om gewoon te doen, maar de scherpziende Jannetje bemerkte het krampachtige. Zij praatte daarom zo min mogehjk. Na de maaltijd ging hij direct weer naar zijn kamer. Hij sloot de deur af, ging aan tafel zitten en legde de inhoud van de opgeviste tas voor zich op het tafelkleed. Hij nam de brief uit het couvert, stond op en hield hem bij de vlammen van het vuur om sneller te doen drogen. Toen hij weer zat, begon hij te lezen:

‘Mijn liefste Trees je,

Je laatste brief kwam hedenmorgen met een Spaanse vrachtboot in mijn eenzaam oord. Wat heb ik genoten van je lieve woorden. Maar wat ben ik ontzet van wat je me ook schrijven moest.

Treesje lief, zo kan het niet langer. Je kent mijn opvattingen omtrent moraal en ik ken de jouwe. Daarom zit ik hier en leidt jij een leven van tweespalt en moesten onze brieven langs een omweg gaan. Brieven die ons beiden nimmer onteerd hebben.

Ik heb er lang over gedacht en ben nu tot klaarheid gekomen. Het leven en het verlangen zijn sterker dan de moraal, eerbied en vriendschap. Nu zijn er twee levens stuk, het jouwe en het mijne. Dat ga ik nu beëindigen, ik ga nu twee gelukkige levens stellen tegenover één verwoest. Hard zul je zeggen. Wellicht zul je er mij nu minder om achten.

Mijn liefste, het leven hier maakt mij zo. Rui^e natuur, hard, vermoeiend werk, woeste, tomeloze mensen. Ook dat wil ik gaan

305