Isaäc de Fuentes

Barend en zijn maat, de twee roeiers, mopperen nog wat na, trekken dan met forse halen de boot de Leuvehaven uit en de Maas op. Zwijgend zitten de vier mannen in de boot, turen over de kleine schuimende golven van de rivier, want er staat een frisse wind op deze 16de Maart 1860. Schuins halen de roeiers de boot over de Maas, de boegman bij tijden eens omkijkend. David kijkt links en rechts, het is voor hem altijd een sensatie om op het water te zijn, hoewel hij er diep in zijn hart een hekel aan heeft. Plotseling zegt hij tegen Geert van der Toorn:

‘Daar drijft wat, reder.’

‘Op de Maas drijft d’r altijd wat, koopman; hout, vodden, lijken’, antwoordt Geert schamper. ‘De grote reiniger van de samenleving, dat is de rivier. Alles wat ze kwijt willen donderen ze maar in het water, voor de zee, de grote zwijger.’

David buigt zich wat overboord, grijpt het drijvende voorwerp, dat hij gezien heeft en slingert het in de boot.

‘Wat heb tie, maat?, verbreekt Barend het opgelegde zwijgen. ‘Een damestassie,’ schampert deze.

Met een snelle beweging heeft Geert van der Toorn de tas van de bodem gepakt, opent haar voorzichtig met zijn dikke sterke vingers.

‘Zit d’r poen in, baas?’ vraagt Barend.

Geert antwoordt niet. Hij bekijkt de inhoud. Een zakdoekje, een klein gedichtenbundeltje in blauw lederen band, een reukflesje, een klein ivoren naaigarnituur, een lederen geldbuideltje en een brief. David kijkt, voorover gebogen, nieuwsgierig toe. Van der Toorn neemt de doorweekte brief, houdt hem dicht voor de ogen, want het adres is haast onleesbaar geworden door het water. Maar toch kan hij nog ontcijferen. Madame Theresia de Fuentes, Haringvliet te Rotterdam, la Hollande. Met een ruk laat hij de brief zakken, tuurt over het water. Nog eens bekijkt hij het adres, tuurt weer over de golven, onderwijl nerveus zijn snorren opstrijkend. Zijn reisgenoten zijn uiterst nieuwsgierig, David verstout zich te vragen:

‘Van wie is die tas, Van der Toorn?’

Geert kijkt hem zinnend aan, antwoordt:

‘Dat mot de politie uitmake.’

‘Die tas is van ons viere,’ moppert Barend, ‘zatte d’r nou cente in, baas?’

‘Je houdt je muil nou over die cente, meester. Die tas gaat naar

304