Isaäc de Fuentes

‘Verrek jij met je smoesies,’ zegt Geert geërgerd.

‘Luister es, reder. D’r benne goeie en d’r benne kwaje van beide partijen. Ik ben van de goeie en jij, reder?’

‘Barst jij met je geleerdheid. Lever de spullen maar goed, dan heb ie geen kind an me en nog een vriend d’r bij verdiend ook,’ Van der Toorn zegt het goedmoedig.

‘En ik lever bij de hempies en broekies al een vriend d’r bij,’ antwoordt David snedig.

Terwijl David omstandig de stalen oprolt en in het zeil verpakt waarin hij ze heeft meegebracht, vraagt opeens Van der Toorn welwillend:

‘Koop ie wel handel?’

‘As ik ’t krijge ken en as ’t niet bove me mesomme gaat, dan

^graag\

‘Nou, ik heb een partij katoen legge aan de overkant, ’t Heb lichte waterschade en ik wil ’t kwijt. Mot jij ’t?’

‘Weet ik niet, as ’t veel is ken ik ’t niet direct betale en as ’t slecht is en ik weiger worrie misschien kwaad. Hoeveel geld taxeer U?’ ‘ As je ’t koopt mag ie me betale as je ’t doorverkocht heb. Mot je ’t zien?’

‘Graag,’ antwoordt David opgelucht, ‘maar nou zal ik je bewijze wat ik daarnet zei. As je mijn crediet geeft, doen ik wat terug. Me neme de partij voor gezamenlijke winst.’

‘Wat klets je nou, ik heb toch al verlies. Ken ik soms an me eige verlies verdiene?’

‘Dat ken,’ zegt David trots, ‘alles wat ik meer maak boven de prijs, die ik mot betale, dele we same. Nou, verdien je dan an je verlies, ja of nee?’

‘Ik ken van je lere,’ zegt Van der Toorn, ‘kom nou maar mee, dan zal ik je de partij late zien.’

Samen gingen zij druk pratend naar de Leuvehaven. Geert floot op zijn vingers en tussen de talrijke schepen maakte zich een roeiboot los. Toen deze gemeerd lag, sprong Geert ondanks zijn zware lichaam lenig naar beneden. David volgde omslachtig. Eerst ging hij op de kaderand zitten, draaide zich langzaam om, liet zich op de bootrand zakken en stapte heel voorzichtig in de boot.

‘Je stapt haast op me lip, admiraal,’ zegt een van de roeiers. ‘Kop houe,’ commandeert de reder, ‘een beetje fatsoen tegen de klante van de rederij ken geen kwaaad, Barend.’

303