Isaäc de Fuentes

David haait dc schouders op:

‘Sinds meheer Jozep plotseling weg is, wordt er nou gemompeld. Ze zegge datte ze motte ophoue. En dat ken wel nou de ouwe mevrouw is komme te legge.’

‘Wat heb ze?’

‘Verlamde bene. Me Lea zegt van de schrik toen Jozep weg was.’ ‘ik heb gehoord dat de dochter nou de boel waarneemp. Wat is dat voor een vrouw?’

‘Een koningin,’ antwoordt David vol eerbeid en trots.

Geert schiet in de lach en meteen is het stugge tussen hen gebroken. ‘Hoor es, koopman. Ik mot tweehonderd hemde en broeke. Vierhonderd stel wolle ondergoed en honderd paar hoge laarze en wat d’r zo bijkomp. Ken je dat goed en goedkoop levere?’ ‘Dat ken,’ zegt David vol vreugde. Want dit is de eerste grote zaak met de haven die hij gaat doen. Hij voelt bij intuïtie dat dit de poort opent tot een toekomst, waarover hij wel eens gemijmerd heeft, maar waaraan hij nooit echt heeft durven geloven.

‘Heb U een stukkie papier, dan zal ik rekene.’

Geert grijpt een stukje van tussen de stapels papieren, die op zijn schrijftafel rondslingeren. Hij is nu eenmaal geen kantoorman. Geamuseerd kijkt Geert naar de rekenende David, die zijn hoed achterop het hoofd heeft geschoven. Viool bebijt zijn potlood, krabbelt eens aan zijn slapen, kijkt onnozel op en noemt zijn prijzen. Langzaam knikt Geert bij iedere prijs die hij hoort, onderwijl met krachtige halen zijn snorren opdraaiend, zoals zijn gewoonte is. Dan zegt hij:

‘Nou, stuur me de rotzooi maar. Cente ken je d’r bij krijge.’ ‘Zal ik opschrijve, wat ik lever?’

‘Viool, je ken me maar eenmaal belazere. En je loopt de kans, dat ik je pote onder je lijf vandaan schop.’

‘Je zal tevree zijn, reder. Ook zonder je dreigement. Ik ben een ortodoxe en onze wetten benne heel streng.’

‘Welke wette?’

‘De Jiddische.’

‘Wist ik niet. Maar d’r benne dan wel een paar geheide overtreders onder jouw volk.’

David wordt weer rood:

‘Ken ’t weze, dat d’r onder de Christenmense een paar doorheen lope die de geboje niet zo nauw neme? Weet je zo, Gij zult niet doden, niet echtbreken?’ vraagt David sarcastisch.

302