Isaäc de Fuentes

Jozef vorige week op reis was gegaan met de mededeling dat hij nog nader zou berichten wanneer hij terugkwam. Wel moest men rekenen op geruime tijd, weshalve hij, Salomon, uitgebreide volmacht had gekregen.

Rebecca knikte stil. Toen vroeg zij de boeken en opgave van het banksaldo. Argwanend bracht de oude Salomon het gevraagde en wachtte op instructies. Het duurde lang voordat Rebecca met haar verdofte ogen en langzame gebaren inzicht in de toestand van haar firma had verkregen. Door haar hoornen bril keek zij Van Loen somber aan.

‘Alles is in orde, Salomon, nog in orde. Maar je moet terstond naar de bank gaan en ons saldo blokkeren.’

Verschrikt keek hij op.

‘Mevrouw,’ was het enige wat hij zeggen kon.

‘Ja, Salomon, onmiddellijk. Wantik vrees ten derden male dat ons huis moeiüjke tijden tegemoet gaat.’

Hij ging direct. Op zijn oude benen struikelend en stotend tegen de straatkeien, in ademnood aankomend op het bankierskantoor. Ontzet zat hij neer toen de bankman hem mededeelde dat juist gisteren een grote zichtwissel ten laste der rekening was betaald, een appoint dat Jozef Davidson door een Londens huis, op zijn eigen firma had getrokken.

Teruggaande naar het kantoor becijferde Salomon onderweg dat Jozef zijn eigen geld en zijn toekomstig erfdeel in baar had opgenomen. Geheel van streek deed Salomon zijn mededeling. Rebecca was zeer kalm.

‘Ik heb dit verwacht, Salomon. Het betekent het einde van de firma Davidson. Aan jou is de eer de liquidatie te leiden. Je oude dag zal verzorgd worden, het spijt mij dat jij slechts de enige kunt zijn.’

Toen Salomon stuntelig afwezig haar kantoor verlaten had, sloeg Rebecca de handen voor de ogen. En sprak zacht gefluisterde woorden:

‘Here, Here, ik heb gezondigd. Ik ben op Uw weg getreden en ik heb mij verzet tegen Uw wil. Here, ik buig mij voor Uw Almacht, wees mij genadig, Amen.’

Zij zat daarna doodstil in haar kantoor, uren. Totdat Susanne, die door een dodelijk verschrikte Salomon was gewaarschuwd haar kwam halen.

289