Davidson, die haar reis steeds uitstelde omdat het leven in Parijs haar gepakt had en een lichtstraal geworden was in haar bestaan. De dagen verstreken en het gebeurde vervaagde. Reeds hoopte Treesje dat haar brief aan Willem Honing afdoende zou zijn en dat hij voorlopig niet schrijven zou. En dat jozef toch niet zou durven spreken, ook al uit angst voor zijn moeder.
Maar Treesjes lot was anders. Nog eens kwam er een brief van Willem Honing, die reeds onderweg was vóór het gebeurde. En nog steeds was Rebecca niet terug op haar post. Weer kwam de klerk van Jozef Davidson. Nu met een geschreven boodschap, luidende:
‘Treesje,
Weer is er een brief van de uitverkorene. Ik heb hem naast die andere gelegd in afwachting dat je komen zult om hen tc halen. Mocht je dat niet willen, dan zal ik ze opsturen naar mijn vriend Eli de Fuentes met het verzoek ze zijn vrouw ter hand te willen stellen. Ik veronderstel echter dat je een onderhoud met mij prefereert. Ik wil je gaarne de gang naar ons huis besparen, nu moeder er nog steeds niet is. Daarom verwacht ik je overmorgen om drie uur in de namiddag, op mijn vrijgezellenkamer in de Hoofdsteeg. Het juiste adres staat op de papiersnipper hierbij ingesloten.
Jozef.’
Treesje wierp het briefje onmiddellijk in het vuur. Zij was vastbesloten het uit te vechten tot het bittere einde. Zij was die dag zo zorgzaam voor Eli, dat hij haar argwanend aankeek en ’s middags onmstig naar zijn kantoor ging. De volgende dag leefde Treesje in hevige twijfel. Soms op het punt naar Eli te gaan en hem alles te vertellen. Die avond was Eli bijzonder tegemoetkomend voor haar. Hij praatte veel, deed zijn uiterste best te helpen het plantje, dat hij voor hernieuwde genegenheid aanzag, te doen gedijen. En dat was juist wat Treesje verlamde en in dodelijke angst deed zwijgen.
En op de gestelde tijd kwam Treesje de Fuentes op de kamer van jozef Davidson. Zij wist wat haar wachtte. Terwille van Eli de Fuentes, terwille van Willem Honing.
En toen het verziekte lichaam van Jozef Davidson de prijs voor
279