Isaäc de Fuentes

reders gaan altijd samen. Zou het ook mogelijk kunnen zijn dat Willem Honing zich vergist heeft en dat de brief voor de heer de Fuentes bestemd is. Althans aan hem moet worden ter hand gesteld?’

‘Nee, in Godsnaam, nee,’ gilt Treesje.

jozef neemt haar lang op met zijn brandende ogen.

‘Waarom is de een zoveel gelukkiger dan de ander, Treesje?’ ‘Waarom zeg je dat, Tozef Davidson. Wat bedoel je daarmee?’ Jozef staat op, begint door de kamer te ijsberen. Treesje staart op haar handen, tot het uiterste gespannen.

‘Kijk eens, Treesje. In de dagen dat Willem Honing jou het hof maakte en je nog niet getrouwd was, heb ik ie hevig begeerd. En dat doe ik nog. Je hebt mij koel bejegend, bij elke gelegenheid dat ik je zag. Dacht je dat ik er geen pijn van had? Al dat en mijn verlangen heb ik neergevochten omdat je met Eli trouwde, die recht op je had van kindsbeen af. Nu merk ik dat je een ander wel voorkeur hebt gegeven, boven Eli, boven mij.’

Wild is Treesje opgestaan. Zij stampvoet terwi]l zij schreeuwt: ‘Wat gaat het jou aan? Wat durf je je in mijn leven te mengen? Verwachtte je dat ik ooit aan je gedacht heb? Twijfel je er soms aan of Eli mans genoeg is zijn eigen zaken en de mijne te regelen? Geef onmiddellijk die brief en verdwijn uit mijn ogen, voor altijd.’

‘Rustig, Treesje, rustig. Wanneer het maal niet alléén voor Eli de Fuentes is, maar gedeeld wordt, welnu dan deel ik mee. De brief ligt bij mij en je kunt hem komen halen. Maar vooruit een berichtje of het mij past je te ontvangen.’

Bevend over al haar leden zoeken Treesjes ogen in waanzinnige drift door de kamer, zoals toen bij Klaas, haar broer. Maar Jozef Davidson wachtte met. Snel verliet hij de kamer. Alsof hij vluchtte.

Vreselijk waren voor Treesje de dagen die volgden. Zij zond geen boodschap naar Jozef Davidson; echter onmiddellijk een brief naar Willem Honing, waarin zij het gebeurde mededeelde en hem bezwoer voorlopig niec te schrijven. Voor F.li die enige dagen later weer thuiskwam deed zij haar uiterste best, zodat hij er geheel verward door werd na die lange kille tijd tussen hen. Maar het knaagde en vrat aan Treesje. Het verlangen naar de brief, de vrees voor Jozef Davidsons dreigement. De angst voor zijn hete begeerte. Zij hunkerde naar de terugkeer van mevrouw

278