Isaäc de Fuentes

‘Zwijg stil, jij ben ook al in de samenzwering. Ze wazze met z’n tweeën. Ze wachten op mijn dood, dan kenne ze trouwe. Ze wacht al jare op me dood. Maar ik gaan elke keer kijken om de hoek van de keukendeur of ze mekaar weer zoene.. . net als toen. Jannetje...’

‘Bennie, dat mag ik niet weten. En ik geloof het ook niet van Judith. Je zult je zeker vergissen.’

Bennie Alter begint plotseling te huilen.

‘Ik vergis me niet, nooit. Ze hebbe mekaar gezoend... in de keuken; Jannetje, waarom is dat nou. . . ben ik geen goeie man voord’r, al ben ik niet zo knap als hij. Doe ik niet m’n best voor de kost?’

‘Dat doe je, Bennie, maar je vergist je.’

‘Zwijg stil, zwijg stil. Ze heb me bedroge. . . die Izebel. . . gezoend heb ze die zeeman.. . God weet wat ze nog meer heb gedaan. Maar ik gaan kijke. . . strakkies. .. as de kindere in bed ligge. Dan gaan ik d’r weer stiekem na, as ze naar hem toegaat. Strakkies as Jozef slaapt en Hester slaapt en Salomon slaapt en Nathan slaapt.’

‘Stil toch, Bennie, Judith is een goede lieve moeder.’

‘Dat is ze, Jannetje, dat is ze.. . maar ze is een. ..’

‘Stil, stil, Bennie, de kinderen slapen.’

‘Jannetje, ga naar boven, naar de kinderen. .. dek ze nog eens toe. Hester ligt in de kraam, ze haalt het nie as je d’r niet toedekt.’ ‘Straks wil ik haar gaan toedekken, Bennie.’

‘Jij wacht alsmaar, veels te lang, Jannetje. Ik gaan een andere meid neme. Ja, dat gaan ik doen, want jij ben net zo slecht as Judith.’

‘Ik zal direct gaan, Bennie. Doe je ogen maar dicht om te slapen.’ ‘Blijf nou maar. . . je ben toch te laat. Een verschil... jij... of Esther.. . die gong direk voor de jidden naar Ahasveros. .. direk toen Mordechai het vroeg. En jij zit maar, terwijl Jozef nou ligt te stikken in de rook.’

Ontzet kijkt Jannetje hem aan, dan zoeken haar ogen hulp in de zaal. De verpleger komt van zijn plaats bij de deur naar haar toe. ‘Wenst U iets, dame?’

Jannetje staat op, fluistert hem in het oor dat Bennie zo verward is. Hij knikt wetend.

‘Bij vlagen, mevrouw. Maar opeens is hij dan ook weer helder. Maakt U het bezoek kort, het vermoeit hem zeer.’

260