Isaäc de Fuentes

aan de huisdeur heeft verwelkomd, leidt hij hen haast plechtig naar de salon. Hier zit Rebecca bij het haardvuur, gekleed in een zwart zijden japon, die fel contrasteert met haar zilverwitte haren. Zij heeft haar leunstokje in de hand, alsof zij wilde opstaan, maar zij ontvangt zittend de begroeting van Treesje en Eli. De jonge de Fuentes stelt zijn bruid voor. Rebecca’s reactie is vriendelijk; onderzoekend tasten haar ogen over Treesje.

Zij nodigt haar gasten om te gaan zitten en Jozef is uitermate behulpzaam met het bijschikken van bergères rond de open haard. Dan trekt Rebecca aan het beilekoord dat terzijde van de schoorsteen en onder haar bereik is en slechts enige ogenblikken later brengt de oude Johanna, bijgestaan door het kamermeisje, de uitgebreide thee. Aanvankelijk is het gesprek gedwongen, veroorzaakt door de strenge donkere ogen van Rebecca, die steeds onderzoekend haar gasten monsteren. Doch langzamerhand wordt het gezelschap vrijer; er wordt zelfs gelachen. Na de thee staat Rebecca moeizaam op. Treesje wil haar heipen, maar met koel en kort gebaar weert Rebecca dit af. Zij gaal naar de grote kussenkast. die een groot deel van de lange kamerwand beslaat. Eli en Treesje volgen haar met de ogen, terwijl Jozef met een stijve glimlach achter Treesjes stoel is gaan staan. Uit de kast neemt Rebecca een cassette, keert langzaam naar haar plaats terug en voordat zij weer gaat zitten legt zij de doos op Treesjes schoot.

‘Voor jullie huwelijk, Theresia.’

Verlegen kijkt Treesje naar Eli, die haar bemoedigend toeknikt. Dan opent zij de cassette. Er ligt een zilveren theeservies in. Het hoofd diep gebogen, kijkt Treesje naar het zilver, dat glanst in het overvloedige kaarslicht. Als zij opkijkt glanzen ook haar ogen. Zij wil bedanken, Rebecca weert af, geeft haar enige bemoedigende tikjes op de hand en zegt:

‘Het is goed, mijn kind. Laat jullie leven met zilver beginnen en eindigen met goud en diamanten.’

Eli dankt met een buiging en een kort woord, neemt de cassette en zet haar terzijde op een tafeltje. Rebecca verbreekt de teruggekeerde stilte; zij begint te vertellen van haar bruidsdagen. Al pratende wendt zij het hoofd naar het vuur. Al vertellende wordt haar verhaal een monoloog en het komt haar gasten voor alsof zij herinneringen aan zichzelve vertelt en zich alleen in de kamer waant. Het is een verademing als de heldere belgalm in de gang,

254