Isaäc de Fuentes

zien naar ervaren zakenlieden, zijn vader en Van Sliedrecht. Van Dalen gaat verder:

‘U kunt mij nimmer meer terugnemen in het bedrijf. Ik heb mijn gezicht verloren, U moogt dat nooit voor de Haven... de Haven die op U loert. Maar voor ik voorgoed uit Uw ogen ga, moet U mij beloven het schip niet te bouwen. Nu niet; later.’ ‘Ik heb getekend, U kent het principe van de firma, het principe van de gestorvenen.’

‘Ik ken het. Toch weegt nu Uw belang en het brood van al Uw volk, zwaarder.’

‘Een gegeven woord, een getekend woord, zijn heilig. Ook U heeft mij dat geleerd. Weet U nog wel?’

‘Nood breekt wet.’

Eli is opgestaan en drentelt door zijn kantoor. Van Dalen staat terzijde, de rug tegen de muur.

‘Mijnheer Eli, ik kan naar buiten niets meer voor U doen. Luister nog eenmaal naar mijn raad. Ga naar de werf en biedt 10% schadevergoeding, als zij Uw handtekening teruggeven.’

‘Dat is honderdduizend gulden verlies,’ bitst Eli.

‘Nu is het nog een aai voor het huis, straks niet meer.’ Plotseling blijft Eli voor hem staan.

‘Wie is verantwoordelijk voor dit verlies?’

‘Ik, want ik brak mijn woord en verkocht mijn ziel en mijn bestaan.’

Lang keek Eli hem in de ogen, maar Van Dalen sloeg ze niet meer neer. Toen zei Eli:

‘Ik zal gaan en doen w^rat U mij vroeg.’

Stuntelig viste Van Dalen zijn hoed vanonder zijn stoel, met gebogen rug en zonder groet verliet hij het kantoor. En buiten op de Wijnhaven stond hij geleund tegen een boom en staarde in de klare frisse Aprillucht. De tranen stroomden over het ervaren gezicht.

De werf accepteerde. De Haven keek op, fluisterde, sprak kwaad. Maar de kassier van de werf boog diep voor Eli de Fuentes toen deze hem koel en voornaam de wissel van honderdduizend gulden overhandigde, waarmede deze zoon de allure van zijn vader evenaarde.

Na twxemaal te hebben uitgesteld brachten Treesje en Eli hun bezoek aan Jozef Davidson. Het was eind April. Nadat hij hen

253