Isaäc de Fuentes

Vanaf heden hebt U verlof tot 30 Juni, de dag dat U mijn dienst verlaat.’

‘Onthoudt deze dag, Eli de Fuentes, nog heb ik jaren te goed.’ Bruusk heeft Van Dalen het kantoor verlaten en Eli de Fuentes werd bang voor zichzelve.

Jannetje heeft vreemd opgekeken toen Treesje haar van het vervroegde trouwen op de hoogte stelde. Op de avond van de dag dat Van Dalen zijn ontslag nam, bestelde zij haar huurrijtuig en reed door regen en natte sneeuw naar het huis op het Haringvliet. Eli ontving haar in de woonkamer. Alle kaarsen brandden in de grote kristallen kroon en in de wandluchters; er was een groot blokker.vuur in de haard. Alles was er nog uit Isaiics tijd en stond op dezelfde plaatsen. En toch was het Jannetje te moede of zij buiten zat in een koud, naargeestig landschap. Zij vroeg:

‘Ik heb van Treesje gehoord, dat je met veertien dagen trouwen wilt. Waarom die haast, Eli. En is het wel mogelijk?’

‘Waarom met, tante Jannetje?’

‘Ik dacht dat er wel zes weken nodig waren voor ondertrouw.’ Eli zwijgt, jannetje gaat verder:

‘Bovendien is het niet mogelijk in zo een korte tijd de gehele uitzet voor Treesje gereed te hebben.’

‘Voor geld is alles bereikbaar, tante.’

‘Dat zal de fout in je leven worden. Geld.’

‘Gebruik ik het niet goed?’

‘Nog wel; maar ik vrees.’

Eli staart in het vuur en vraagt:

‘Wanneer kan Treesje gereed zijn?’

‘Dat is een vreemde vraag. Ik meen dat je zo ook tot je walbazen spreekt. Ik acht het beter dat de bruiloft plaatsvindt in Mei, zoals was afgesproken.’

‘Waarom bent U er zo op tegen?’

‘Ik zou je nogmaals willen vragen. Waarom die haast?’

Eli staat op uit zijn stoei en drentelt door de kamer. Jannetje neemt hem scherp op, wendt dan het hoofd naar het blokken-vuur en vraagt zacht:

‘Eli, voor wat vlucht je?’

Eli kijkt naar het mooie, strenge, door het vuur scherp getekende profiel van haar gezicht; hij ziet de vertrouwde figuur uit zijn kinderjaren. Hij herinnert zich avonden zoals deze. Vader op

247