Isaäc de Fuentes

van haar hete bloed. Zij sluipt de trap af en voor Eli’s slaapkamer staat zij muisstil. Maar opeens is daar ook weer de bezinning. Zij huivert want haar bloed verkilt. Zij keert zich, om weer naar boven te gaan, maar zij stoot op de eerste tree tegen de koperen roe. Het rinkelt kort en hard door het stille huis. Doodstil en met kloppend hart wacht Geesje. En wat zij vreesde en hoopte gebeurt. Met een zwaai gaat Eli’s kamerdeur open en flauw licht valt over de gang, van de blaker die hij in de hand heeft. Onderzoekend kijkt hij links en rechts en ziet Geesje. Hij vraagt bezorgd :

‘Wat is er, Geesje, zo diep in de nacht?’

Geesje herstelt zich, glimlacht.

‘Ik hoorde iets en ben gaan kijken.’

‘Zonder licht, Geesje?’

‘Ik ben niet bang, mijnheer. Bij onraad kan men beter zonder licht op verkenning gaan.’

‘Waar heb je iets gehoord?’

‘Beneden.’

Eli zegt niets meer, gaat de trap af naar beneden en Geesje volgt hem. Hij gaat met brandende kaars van kamer tot kamer en steeds is Geesje vlak achter hem. Zo dicht dat hij haar nabijheid voelt en het lichte hijgen van haar adem hem eigenaardig prikkelt. Hij doorzoekt de keuken en de hall, voelt aan knippen en kettingen van de buitendeur. Alles is in orde. Hij keert zich, om naar boven te gaan; Geesje wil voor hem uit, tegen de etiquette. ‘Ben je nu toch bang, Geesje?'

‘ja, miinheer.’

Eli lacht kort, gestreeld in zijn manzijn. Geesje loopt langzaam vooruit. Haar mantel trekt zij wat hoog, zodat Eli’s kaars met zachte glans haar mooie stevige benen beschijnt. Eli staart er naar, zonder gedachten. Bij zijn kamer zegt hij:

‘Ga weer rustig slapen, Geesje. Het was niets. Gelukkig.’ Geesje staat tegenover hem. Met de rechterhand steunt zij op het driepotig penanttafeltje. In de linker, waarmede zij haar mantel dichthoudt, klemt zij tevens haar kanten nachtmutsje. Zij buigt langzaam het hoofd, het zware volle koperkleurige haar valt ter weerszijden van haar gezicht. En dan laat langzaam, de linkerhand de mantel los, die openviert als een schrijn. Eli ziet het blanke schemeren van het hemd en de benea, de geheime donkere schaduwen. Een vlam slaat door hem heen, even. Maar reeds

242