Isaäc de Fuentes

Treesje zit muisstil op haar stoel en kijkt in haar kopje thee, waarvan zij nog niet gedronken heeft. De stilte in de kamer is dreigend. Treesj es slapen bonzen en haar handen worden warm van angst. Eindelijk barst Klaas los.

‘Wat duivel heb je uitgehaald op het bal in het Nut? Hoe heb je de moed gehad met een vreemde man te dansen? Hoe komt het in je hoofd jouw naam en de onze te grabbel te gooien? Toe, antwoord!’

Treesje zwijgt.

‘En waarom heb je niet aan je verloofde gedacht? Weet je wei goed wat een trouwbelofte betekent?’

Nog zwijgt Treesje.

‘Komt er antwoord?’ dreigt Klaas.

‘Nee,’ bitst Treesje, het hoofd opheffend.

‘Wat zeg je? Nee!’

‘Nee,’ herhaalt Trees, ‘denk jc dat ik me de les laat lezen in het bijzijn en tot genoegen van Wijbrechje?’

‘Wijbrechje is mijn vrouw^r en jouw schoonzuster. Zij kan je een lesje geven, hoe het hoort.’

‘Laat ze het dan eerst eens jou geven en ook aan zichzelf.’ Drift stijgt Klaas naar het hoofd. De aderen zwellen aan zijn slapen, alle kleur is van zijn wangen geweken. Hij doet een stap naar Treesje. Maar dan staat Wijbrechje op en gaat zwijgend naar de deur. In het deurgat kijkt ze Treesje boosaardig aan en zegt:

‘Slet!’

Het is of een zweepslag Treesje treft. Inenen staat zij rechtop. De ogen, Jannetjes grijsblauwe ogen, zijn als vreemdsoortige vurige edelstenen. Enige ogenblikken staart zij naar de dichtgeslagen deur. Maar dan pakt haar de wilde tomeloze drift van het geslacht dat in haar leeft. Met de vuisten tegen de mond gedrukt, loopt zij rond de tafel; de vreemd schitterende ogen zoeken, zoeken. Dan, ineens, staat zij voor Klaas, haar rechtervuist gaat snel heen en weer, beukt Klaas links en rechts op de wangen. Zij draait zich om; nog is haar drift niet geluw^Td. En in in één ondeelbare seconde heeft zij Wijbrechjes tafelkleed gegrepen, gerukt. Het Weens servies, een huwelijkscadeau, ligt in scherven op de grond. Te midden van theedrab en doorweekte koekjes.

Treesjes vlucht langs de binnentrap en door het donkere pakhuis

228