Isaäc de Fuentes

‘Ik ben de man die U zoeven ten dans vroeg en waarmede U in plaats van te dansen, heeft zitten babbelen. Weet U dat niet meer?’ Trecsje bijt zich op de lip en wendt het hootd af.

Willem Honing vervolgt:

‘En het ergste is, dat ik al die tijd, dat ik U ken, nog niet eens Uw naam weet.’

‘Die behoeft U niet te kennen. Als ik U die noem, gaat U misschien later nog oproepen in de courant plaatsen om mij nog eens te zien.’

‘Ijdeltuit.’

‘Goed geraden. Ik heet Ijdeltuit.’

‘Ijdeltuitje, mag ik dan één enkel dansje met je doen? Een heel klein enkel keertje maar?’

‘Zoete Honing,’ zingt Trecsje zachtjes.

‘Toe nou, één heel klein zondetje. Je zuster ziet het niet! Zij is weg van Geert van Dooren.’

‘Heet hij Geert van Dooren? Dan ken ik zijn familie. Ik zal straks direct met hem praten.’

‘Je ontsnapt mij niet, Ijdeltuitje. Klamp je niet vast aan Geert van Dooren, wij praatten over een dansje!’

‘U praatte er over.’

‘Goed, ik neem alle schuld op mij. Toe!’

‘Misschien, heel misschien de laatste dans.’

‘Waarom de laatste?’

‘Alleen op het allerlaatste mag men bezwijken en dan vluchten.’ Trees je heeft haar waaier geopend en houdt deze tegen de wang, zodat Honing haar lach niet kan zien.

‘Moet ik dan de gehele avond zo blijven zitten?’

‘ja,’ zegt Trecsje beslist.

En Willem Honing zat die avond naast Treesje en praatte en spotte en vleide. Treesje amuseerde zich, speelde een spel van aantrekken en terugstoten en gaf hem de laatste dans.

Aaltje vertelde niet aan tante Jannetje wat Treesje had gedaan, maar aan haar broer Klaas. Toen Aaltje bij hem kwam om haar verhaal te doen stond de korte, brede en zware Klaas de Niet in zijn zuivelhandel. Met opgestroopte mouwen, op klompen en met lederen voorschoot. Streng keek hij met zijn donkerbruine ogen naar Aaltje. Klaas was nu enige jaren getrouwd en werkte zich stug omhoog. Hij had reeds vijftien knechts in dienst, die