Isaäc de Fuentes

oude kamer aan het Haringvliet, Eli’s kamer. Eli, die nu ver weg is voor dat grote redersbedrijf, de schepping van Piet van Slie-drecht en Isaac de Fuentes.

Dan staat Treesjc de Niet voor haar. Twintigjarig Treesje, volwassen als vrouw, het evenbeeld van Jannetjes jeugd. De koude van deze Decemberavond van 1856 straalt van haar beijzelde mantel cn mot' en hoofddoek en dat brengt Jannetje tot zichzelve. Zij zegt niets, Treesje. Zij bet Jannetjes gezicht met haar lavendel-geurend zakdoekje en voert haar weg uit dit huis. Naar het rijtuig dat buiten wacht en hen beiden terug brengt naar Jannetjes woning aan de Leuvehaven. Waar het straalt van licht en het vuur in de open haard knettert.

Het is Maart 1857. En op een morgen ontmoet Jannetje mevrouw Rebecca Davidson bij de Vismarkt. Rebecca heeft niet meer de statige gang van vroeger. Zij gaat moeizaam en ietwat gebogen, leunend op een dun zv/art stokje met zilveren knop. Jannetje vraagt naar haar welzijn.

Rebecca glimlacht bitter, stampt driftig met haar stokje op de keien.

‘Met dit soort instrumenten mankeert er wel iets aan het welzijn, juffrouw Batelaan.’ Nog bitser vervolgt zij:

‘Waarom riep U mij niet in het laatste uur van Isaac de Fuentes?’ ‘Het was te laat,’ zegt Jannetje bedeesd.

‘Dat kon E niet vooruit zien. De minuut van sterven is voor iedereen verborgen, (fok ik had mijn gevoelens voor Isaiic de Fuentes.’

‘Zoals de mijne waren?, vraagt Jannetje.

‘Ik ken de Uwe niet. Ik hield van hem, ik heb het hem nimmer verteld en. . . hij zal het nooit bemerkt hebben.’

Jannetje kijkt op en staart in de verte. Een glans trekt over haar ogen. Een zelfbewuste glans en onwillekeurig glimlacht zij. Rebecca kijkt haar aan met haar, nu gloeiende, donkere ogen en wacht.

‘Ja, mevrouw Davidson, ik hield van Isaac. Zo innig heb ik van hem gehouden, dat het haast tot een zonde werd. En ik heb hem niemand gegund, niemand.’

Hard en fel heeft Jannetje nu naar Rebecca gekeken; de vochtige lippen zijn iets vaneen gegaan en de nog gave witte tanden schemeren er tussen, vast opeengeklemd.

217