Isaäc de Fuentes

In zijn grote bed ligt Isaac de Fuentes en hij vecht zijn laatste strijd. Jannetje staat aan het voeteneind, geheel vergrijsd, stoer. Een schoon, gerijpt, gaaf mensenkind, naar lichaam en ziel. De Joodse wakers prevelen hun gebeden, staande ter weerszijden van het bed. Het zijn baardige mannen in de kracht van hun leven, gehuld in hun gebedsdoeken. V oor J annetje is het of de Bijbel leeft. En nadat de laatste ademstoten met steeds groter tussenpozen zijn gekomen, heeft de Engel des Doods Isaac de Fuentes aangeraakt. Een enkele seconde heeft hij zich krampachtig gewenteld en zich naar Jannetje gericht, die met snelle passen bij hem is gekomen. Zijn radeloos hoofd heeft zij tegen haar borst gedrukt en zij ziet één enkele seconde een verkrampt oeroud semietisch gezicht; een gelaat met gebogen neus, met dikke lippen en zware rimpels, bruin van kleur, oerkrachtig en van ijzeren wil. In die ene seconde zag zij Abraham uit Ur der Chaldeeën.

En bij het vliedend leven hoort zij de stemmen van de wakers, die bidden in het Hebreeuws.

‘Hoort Israël, de Eeuwige, onze God.. ..’

De wakers beduiden haar weg te gaan, want zij hebben te doen om het lichaam volgens de ritus gereed te maken voor de opgang naar de Eeuwigheid.

Kaarsrecht, twee brandend hete tranen in de hoeken van haar prachtige, grijsblauwe ogen, heeft zij de kamer verlaten. Zij dwaalt door het grote huis aan het Haringvliet, waar zij zo innig gelukkig heeft geleefd. Zij ziet het personeel niet, dat haar angstig uit de weg gaat; zij praat met zichzelve in iedere kamer die zij bezoekt. De grote zitkamer aan de Maaskant, de eetkamer, haar

216