Isaäc de Fuentes

het met zijn inhoud tot zich te nemen. Enige persoonlijke dingen worden het eigendom van Isaac.

Ook voor Jannetje is er een verrassing. Een pensioen tot aan haar dood, als vrouw van Bas Batelaan en een som geld: al de jaren loon tot heden, van Jannetjes eerste zo vroeg omgekomen man. Zo sloot Piet van Sliedrecht zijn levensbalans. Er was geen saldo, noch naar debet, noch naar credit.

Onthutst en radeloos staat Salomon van Loen voor zijn patrones, mevrouw Davidson. In zijn nerveus trillende handen houdt hij een brief.

‘Mevrouw.’

‘Salomon, wat scheelt eraan.’

‘Mevrouw ...,’ Van Loen reikt haar zwijgend de briefen haar allengs slechter wordende ogen, achter de hoornen bril, vullen zich met tranen.

‘SalomonI Here mijn God,’ fluistert zij. Doodstil wacht, met gebogen hoofd, de procuratiehouder. Hij durft niet op te zien nu voor de zoveelste keer zijn patrones geslagen wordt.

‘Salomon, dit is de eerste, hoeveel nog? Weet je nog, toen, met juffer Susannes verloofde. Here, Here, waaraan heb ik dit verdiend.’ ‘Als het hierbij blijft dan kunnen wij het te boven komen, mevrouw, maar. .. ik vrees...’

Er heerst stilte in het kantoor. Rebecca tuurt naar buiten in de grauwe Februari-lucht van het jaar 1850. Zij schijnt de aanwezigheid van Salomon te vergeten, daarom kucht hij bescheiden om haar er aan te herinneren. En wanneer zij dan naar hem omziet, zijn haar tranen gedroogd, de trekken van het gezicht verhard en alleen een beetje schorheid in haar stem verraadt nog haar emotie.

‘Salomon, noch dit keer en geen enkel volgend maal betaal ik deze oplichterijen.’

‘Mevrouw, het is Uw zoon.’

‘Salomon, ik wil nu nog zeggen: mijn zoon. Luister goed naar mij: ik wil niet sterven in het armenhuis. Ik heb voor God, man en kinderen en alle mensen mijn plicht gedaan in mijn leven en wanneer dit nog niet genoeg is in hun ogen, nu Salomon, in de mijne is het genoeg! Op mijn levensavond zal ik mijn brood in armoe niet eten. Schrijf de heren Blanchart, dat wij de koop niet gesloten hebben, noch goederen ontvingen en dat mijnheer

202