Isaäc de Fuentes

leven dooft uit, soms met rukjes dan weer langzaam, onmerkbaar. De Fuentes wordt witter van haar, gegroefder is zijn gezicht, stugger zijn toon, groter ziin macht in de haven. Eli groeit op, slank, ernstig en hoffelijk koel. Treesje bloeit op, vrolijk gezond, haar schoonheid een lust voor de ogen, onbevangen en uitdagend zoekend naar pret. En tante Jannetje, stilleren beheerst, wakend, fris, knap en verzorgd overgaand in haar levensavond. Mevrouw Davidson, de strenge orthodoxe, met vaste hand regerend in huis en bedrijf, veel lezend en eenzaam.

En zo vindt de Dood, die de reder komt halen, deze mensen. Op een nacht klopt hij aan het huis van de reder en Fiets grootste, bij voorbaat verloren strijd begint. Door de koude, heldere nacht van deze winter van 1849 rijdt de oude Gerrit in een rijtuig naar de vrienden van zijn heer om hen op te halen; in zijn radeloos en kinderlijk gemoed hopend, dat zij de grote Eiser zullen kunnen tegenhouden. Hij vindt hen allen bereid om mee te gaan en het ratelend rijtuigbrengtzijn stille last naar het huis van de stervende. Piet herkent hen niet meer, hij hijgt en de grote zwarte pupillen kijken radeloos in de verte of, wanneer hij in pijn zich wendt, gaan zijn blikken door hen heen. Hij spreekt wartaal voor hen, want hij leeft in een wereld, die zij niet kennen; die van zijn jeugd, van zijn moeilijkheden; die van zijn eerste huwelijksjaren.

De vrouwen snikken; de Fuentes staat roerloos met gesloten ogen. Dan heeft de Schepper erbarmen. Plotseling komt het einde, stil Ligt het grote lichaam en wanneer Jannetje de verglaasde ogen met zachte hand heeft toegedrukt, straalt het gezicht van vrede, oneindige vrede en dankbaarheid.

Stil zitten de vrienden nu beneden in Piets huiskamer. Zij allen hebben hun gedachten over het einde dat ook voor hen gaat komen. Zij tellen de afgestorvenen der laatste jaren en voelen zich eenzaam, eenzaam in een kamer vol mensen.

Piets testament is een verrassing. Heel zijn vermogen heeft hij aan Eli de Fuentes vermaakt; vele legaten heeft hij gegeven aan oude mensen die niemand kent; het zijn de bootwerkers die in het begin van zijn loopbaan het zware, zeer lange werk hebben verricht en die mede de grondslag legden voor het grote fortuin. Het huis moet intact blijven met al zijn personeel en eerst als de. laatste van hen gestorven zal zijn of de wens te kennen geeft het te willen verlaten, eerst dan zal de erfgenaam gerechtigd zijn

201