Isaäc de Fuentes

frisse steunpunt is Treesje en voor de rest zijn het oude mensen die hij vereert en waaraan hij hangt en die hem belasten met hun ouderdom, hun leed en hun somberheid.

‘Zal ik mijnheer Van Sliedrecht nog eens kunnen zien en spreken?’

‘Wel zeker, mijn jongen, hij zal nog jaren leven. Hij zal zelfs zijn zaken weer kunnen leiden al is het dan vanuit een rolstoel,’ zegt de vader.

‘Wanneer mag ik dan gaan?’ is de zakelijke vraag.

‘Nu vooreerst nog niet. Ik zal de dokter eerst eens vragen.’

Eli is stil weggegaan naar zijn kamer en heeft gevochten tegen zijn tranen. Hij wil niet huilen, waarom weet hij niet, maar hij wil niet. Hij wil niet, nooit zal hij huilen, hij zal flink blijven en hij zal leren werken om straks als een kundig mens het bestuur over te nemen van die wereldzaak, de schepping van zijn beste oude vriend en zijn rechtschapen vader.

Voor Isaac is het een zware, ernstige tijd geworden. Hij heeft het werk van zijn compagnon geheel overgenomen; hij leidt de zaken, soepel en krachtig. Hij is nu weinig meer in zijn mooie huis. Al zijn tijd wordt gebruikt door de wereldomvattende scheepstransacties. Hij werkt anders dan Piet van Sliedrecht. Hij blijft in alles de oude aristocraat, hoffelijk en gedistingeerd, zijn besprekingen, zijn afwijzingen zijn gedecideerd en voornaam, zijn toestemmingen soms wat hooghartig. Het is voor velen moeilijk, die eerste tijd, om goed contact met hem te krijgen. Zij zijn gewend aan de enigszins ruwe, bonkige methode van Piet van Sliedrecht, die een zaak kon beklinken met een daverende klap op de schouder of er een afwijzen, staande met de handen in de zakken, één oog dichtgeknepen en een kort gedecideerd neen schudden. Maar allengs went men aan de aristocratische manieren van de Fuentes en vindt er zijn bekoring in, omdat het hen eveneens verhoogt. Bovendien, men moet er zich wel bij neerleggen, de firma is te machtig geworden.

Het is eind 1848 als Piet van Sliedrechts toestand toelaat om een langduriger bezoek te ontvangen en over de stand van zijn zaken te worden ingelicht. Isaac de Fuentes heeft zijn bezoek tegen Kerstmis laten aanzeggen. Hij vindt een oude man, sterk vermagerd, de ogen flets, die hem met een vermoeid gebaar uitnodigt naast zijn bed te gaan zitten. Met moeite keert hij zich naar zijn vriend, bitter is het glimlachje om de mond, waar een

198