Isaäc de Fuentes

Piet van Süedrecht sluit de ogen, zijn grote lichaam wiegt zachtjes op en neer en hij denkt aan die avond toen ook hij te water ging om Neeltje.

In zeemansgoed, de plunjezak voor de voeten, staat Bas Batelaan in zijn huiskamer om afscheid te nemen van vrouw en zoon. Nerveus en behuild staat Jannetje voor hem en kijkt naar hem op. ‘Dus toch Bas.’

>•’ .

‘Bas, ik heb dit niet gewild. Baslief, blijf hier, ik. .. ik.’

Haar stem verstikt in tranen.

‘Jannetje, ik weet dat je het niet hebt gewild en geen moeite hebt gespaard om mij hier te houden. Maar ik ga, omdat ik gaan moet. Misschien vind ik de rust terug, die ik had toen ik het varen eraan gaf en je trouwde. ’

‘Maar wat heb ik dan gedaan?’ roept Jannetje ineens onbeheerst. Bas Batelaan kijkt haar in de ogen, de zijne zijn zacht en vriendelijk.

‘Jannetje, jij hebt niets gedaan, het leven doet alles, mijn binnenste doet het. Ik moet weg, ik kan het niet langer volhouden, ik moet naar zee, uitwaaien, uitblussen, voorgoed uitblussen en als ik terugkom, heb ik je alles vergeven en ik berust.’

‘Ik ben me van geen kw^raad bewmst, Bas.’

‘Wanneer je me bewust kw'aad zou hebben gedaan, Jannetje, dan w^Tas je er wellicht niet meer en de beul had mijn leven beëindigd. Maar het onbewuste kwaad is iets veel etgers voor degene, die het ondergaan moet. Ik ben geen man van vele woorden en ik kan het ook niet goed zeggen, maar weet dan Jannetje, hoe ik ons huwelijk tot heden heb gevoeld. Jij wms voor mij een huishoudster en je was niet mijn vrouw'.’

‘Is dan alle schuld op mij?’ vraagt jannetje met gebogen hoofd, ‘ik was een man voor je en geen kostu inner, misschien soms w^rat krenterig en lastig, maar je had mij voor de volle honderd ten honderd. En jou had ik nog niet vooreen vijftig, nog voor geen tien.’ ‘Bas, het is met zo, het is niet zo. Goed, in het begin, ging het wat stroef, maar nu gaat het toch steeds beter.’ batelaan lacht.

‘Totdat, meisjelief, totdat hij weer voet aan wal zet en je hèm weer hebt gezien. Nee, nee, ik kom terug, uitgevochten en dan berust ik, of ik draai hem de nek om.’

187