Isaäc de Fuentes

Zwaar bonkt de vuist van Bas Batelaan op de deur van Piet van Sliedrechts privé-kantoor. Hij heeft nauwelijks het ‘binnen’ afgewacht en staat nu dreigend hoog voor de zittende reder.

‘Den goejen dag, Van Sliedrecht. U hebt dit bezoek wel verwacht.’

Piet van Sliedrecht staat zwijgend op; hij voelt zich zittend de mindere van deze dreigende gestalte. Beiden zijn even groot, doch Van Sliedrecht is veel massiever dan de rijzige pezige figuur van Bas Batelaan.

‘Ja, ik heb je verwacht, Batelaan; ik heb altijd de B zien volgen als ik de A had gezegd.’

‘Luister dan, Van Sliedrecht. Ik heb bij U gemonsterd en ik laat me dat schip niet meer afnemen; als het moet dan komt de waterschout er aan te pas.’

‘Ik heb maling aan de waterschout, Batelaan, hij kan eisen om jc aanmonstering gestand te doen, maar honderd schouten kunnen me niet dwingen mijn schepen buitengaats te sturen als ik het niet wil.’

‘Wou U mij aangemonsterd houden en niet laten uitvaren?’

‘Ja.’

‘Waarom?’

‘Dat gaat je geen bliksem aan.’

‘Van Sliedrecht, ik heb U goed gediend en U zult mij met te schande maken voor de haven. En dit zeker niet zonder reden, want ik ben mij van niets bewust.’

‘Batelaan, je bent mijn beste schipper en ik heb veel geld aan je verdiend. Al moest ik je levenslang driedubbele gage betalen omdat ik je aangemonsterd heb, dan laat ik je nog niet uitvaren.’ ‘Wie of wat zit er tussen?’

Van Sliedrecht zwijgt. Dreigend en vorsend kijkt Batelaan hem aan en dan na enige minuten begint hij zachtjes te knikken, want even heeft hij iets hulpeloos en verontschuldigends in Piets ogen gezien.

‘Ik geloof, dat ik het weet, reder. De vrouw is hier geweest.’ Piet van Sliedrecht knikt:

‘Ze wil je niet verspelen.’

‘Ze wil me niet verspelen? Waarom zou ik moeten vergaan, nu, bij de eerste reis in mijn huwelijk. Juist nu? Na meer dan honderd beurten?’

Van Sliedrecht haalt de schouders op.

135