Isaäc de Fuentes

plicht doet, verandert in de loop der jaren die plicht in een warmer gevoel en dat is liefde.’

‘En omgekeerd,’ vraagt hij scherp, ‘wordt liefde in later jaren ook wel eens plicht?’

‘Wat heeft die vraag voor 2in? Heb je er een bedoeling mee?’ ‘Nee. Maar ik kan er niets aan doen dat ik altijd vragen moet en steeds verder vragen en rekenen. Ik loop altijd te rekenen en te tellen en te vragen wat voor nut dit of dat heeft, dat het er misschien beter niet kon zijn of dat iets anders er voor in de plaats gesteld meer opbrengt, meer eten geeft voor de mensen, meer werk, meer geld.’

‘Dat is niet goed. Alles in het leven is geen zaken of schepen of winst. Als je God wilt zoeken met liefde vind je op deze lange weg ook andere dingen door deze liefde belicht en je vraagt dan niet meer naar opbrengst of winst en alles wat met nut in verband staat. Leer de dingen eens bezien met gevoel en je zult gelukkiger leven.’

Stilletjes zitten beiden in het donker, dan wordt er zacht geklopt en het dienstmeisje vraagt of de lamp gebracht moet worden. Eli en Jannetje zijn blij dat hun gesprek ten einde is en gretig zegt Jannetje:

‘Ja, natuurlijk Miebetje.’

Enige minuten later brengt Miebetje de bron-olielamp en zet haar midden op tafel. Jannetje ziet op de empire pendule; het is al laat en Eli had reeds thuis moeten zijn.

‘Wil je nog thee, Eli? Het is laat. Of wil je liever wat fruit?’

‘Ik wil niets meer, het was al te veel.’

‘Kom, een stukje fruit en dan zal Miebetje de kruier roepen om je thuis te brengen.’

Snel heeft Jannetje een sinaasappel gepeld, welke hij haastig op eet. Wanneer hij zijn overjas heeft aangetrokken en met de pet in de hand van Jannetje afscheid gaat nemen, vult ze nog snel zijn zakken met chocolade en noten, ‘voor onderweg’, zoals zij dat noemt.

‘Dag Jannetje, nog hartelijk bedankt voor de fijne avond cn wel te rusten.’

‘Niets te danken, slaap wel, en nu kom je toch wel geregeld? En, denk aan w^rat ik je zei, wees niet zo karig met je gevoel.’ Nog lang nadat Eli vertrokken is zit Jannetje aan haar tafel, knabbelend aan koekjes en chocolade. En zij denkt en twijfelt.

184