Isaäc de Fuentes

‘Eindelijk heeft de Voorzienigheid je weer eens tegen je oude Jannetje laten oplopen,’ zegt ze breedlachend, terwijl ze hem de hand geeft.

‘Ja Jannetje, ik weet heus niet hoe het komt, maar ik verlangde er naar om weer eens bij mevrouw De Niet te komen om U te kunnen zien en goedendag te zeggen.’

‘Vind je het eigenlijk geen omweg om naar tante Martha te gaan om mij te zien?’

‘Vader wil het zo.’

‘Zou vader het heel erg vinden wanneet jeeens bij mij kwam eten?’ Zwijgend haalt F.li de schouders op.

'Ik moet het eerst aan mevrouw Davidson vragen.’ jannetje kijkt langs hem heen, een bittere trek komt om haar mond en een vreemde uitdrukking in de ogen toont dat zij een hard antwoord inslikt. Dan zegt zij:

‘Luister eens, Eli, je moest maar eens komen. Ik zal het je vader wel zeggen als hij terug is en dan komt dat wel in orde. Vraag aan mevrouw Davidson voor hedenavond verlof en kijk nü eens wat ik heb!’

Voi trots laat ze Eli in haar mandje zien, waarin een grote dikke tarbot tegen het daglicht glimt.

‘Vis, je lievelingseten,’ vervolgt Jannetje. ‘En Eli, je kunt weer eens heel alleen, net als vroeger met je Jannetje zijn, want mijn man is enige dagen op reis gegaan.’

Eli aarzelt. De vaderlijke wensen tellen voor hem heel zwaar. Maar de eenzaamheid drukt hem en de herinnering aan een prettige, hartelijke kindertijd geven de doorslag.

‘Ik wil heel graag, ik zal het mevrouw Davidson zeggen en ik zal komen.’

‘Niet zo treurig kijken, Eli, het is geen gang naar het schavot 1’ Dan lacht Eli ook, stilletjes en hoffelijk; uitbundigheid is niet in zijn aard.

‘Tot straks,’ en Jannetje vervolgt haar weg.

Zwijgend heeft mevrouw Rcbecca haar roestemming verleend, terwijl zij overdacht dat zij dat verleden jaar nooit zou hebben gedaan. Maar Rebecca verandert; zij weet het en doet geen moeite om er zich tegen te verzetten. Reeds vroeg is Eli naai Jannetje toegegaan. Hij ziet aan de toebereidselen en de uitgestalde lekkernijen hoe blij Jannetje is.

181