Isaäc de Fuentes

Rebecca heeft op verwijtende toon gesproken; zij heeft haar beschermeling strak aangekeken en Eli heeft de ogen niet neer geslagen.

‘Moet men dan les krijgen om in een God te geloven, mevrouw?’ ‘Een God, Eli? een God? er is er maar Eén die Eeuwig en Enig is. En de geschiedenis van de Almachtige met het mensdom, die je dan verteld en geleerd worden.’

‘Tante Jannetje heeft het mij al zo dikwijls verteld, de hele Bijbel heeft ze mij uitgelegd en nog veel meer. En... ’

Eli heeft stuurs gesproken en houdt plotseling op.

‘En mijn jongen, en. . dringt Rebecca aan, ‘wat heeft tante Jannetje je niet verklaard?’

Eli zwijgt nog even om plotseling verder te gaan:

‘Ik heb haar gevraagd waarom God mijn moeder liet verdrinken en tante Jannetje van me weg ging. Ik heb ook gevraagd waarom Treesjes vader door de Indianen werd gedood en haar moeder nu niet wel bij het hoofd is. En tante Jannetje kon daarop niet direct antwoorden. Als God almachtig is en Eeuwig en Enig, waarom is dat dan nodig?’

Verschrikt heeft Rebecca naar Eli gekeken. Dat is erger dan ongeloof, dat is Godslastering. Haar besluit is op dit moment genomen; daar moet direct paal en perk aan gesteld worden, zelfs nog voordat Isaac de Fuentes is teruggekeerd.

‘Eli, dit zijn vragen die men God niet stelt. Wat God doet is wel gedaan, al is het in onze ogen nog zo vreemd en voor onze gevoelens nog zo smartelijk. Wij kennen Gods beweegredenen niet, behoeven die ook niet te kennen omdat wij vertrouwen moeten hebben in Zijn Bestier.’

‘Vertrouwen hebben als Hij fouten maakt?,’ vraagt Eli.

‘Fouten maakt? God maakt geen fouten. Ik heb je al gezegd dat wij de beweegredenen van Gods handelingen niet kennen en daarnaar niet te vragen hebben. Wij hebben ook niet na te gaan of God fouten maakt, dat is Godslasterlijk. Hoe kom je aan zulke gedachten, Eli?’

‘God maakt fouten,’ houdt Eli koppig vol, ‘veaarom heeft Hij me een hoofd gegeven waarin deze gedachten opkomen; dat is toch een fout? Wanneer Hij ingesteld heeft dat wij zonder vragen of denken hebben te aanvaarden, dan had Hij mij een ander hoofd moeten geven. En dan, waarom is er gebrek bij de één en grote overvloed bij anderen, waarom zware ziekten hier en gezondheid

177