Isaäc de Fuentes

het namelijk niet; hij voelt zich nog steeds schuldig, dat hij zonder iets te zeggen is gevlucht en hij heeft de overtuiging, dat al zijn uiteenzettingen aan U vruchteloos zouden zijn omdat U hem toch niet begrijpen zoudt. blij is uitsluitend weggegaan omdat hij het niet meer kon uithouden en iets anders, iets nieuws moest gaan beleven. Laat het een troost zijn, dat deze gevoelens veel voorkomen bij de jeugd en dat helaas ook velen van hen te gronde gaan aan sleur of afwijkingen, indien aan deze drang tot trekken geen gevolg kan worden gegeven. Hoe het ook zij, smartelijk zeer zeker voor U, die uiterste zorgen voor Uw kinderen heeft weest echter gerustgesteld, want hij is een man geworden. Bij het afscheid heeft hij mij toegezegd dat hij LI zal schrijven en ik hoop van harte, dat U zeer spoedig de beloofde brief van hem zult ontvangen. Wat mij aangaat, ik zal hier nog wel enige tijd blijven. Steeds doen zich in zaken nieuwe problemen voor en nu ik hier eenmaal ben, wil ik zoveel mogelijk werk afdoen. Maar op een goede dag zal ik moeten zeggen: nu ga ik terug, wat er ook nog onafgewerkt overblijft; want zou ik dat niet doen, ik had tot mijn levenseinde hier te arbeiden. Beste mensen, laat ik deze eerste korte brief beëindigen. Het is reeds laat en ik wilde hem nog gaarne tijdig posten om zeker te zijn dat hij met het retourschip van morgen meegaat. Weest beiden en Uw kinderen van harte gegroet van Uw U toegenegen Isaac de Fuentes.’

Jacob Davidson leunt achterover tegen de kussens.

‘Rebecca?’

‘Jacob?’

‘Rebecca, zal er ooit een brief komen van Jozef?’

‘Zeker Jacob, er zal er een komen, heer de Fuentes heeft het toch óók geschreven.’

‘Waarom is die er dan nog niet?’

Rebecca zwijgt.

‘Rebecca, die brief zal nimmer komen, Jozef haat ons, hij heeft alleen beloofd te schrijven omdat hij tegen de heer de Fuentes niet anders kon zeggen.’

‘Jacob, hij zou tegen de Fuentes de waarheid wel hebben durven zeggen. Uit Isaacs brief krijgt men toch de indruk dat hij een man is geworden.’

‘Jozef is geen man, onze Jozef is een kwajongen en hij heeft zijn ouders afgezworen.’

166