Isaäc de Fuentes

gang en trap en heeft in een ommezien het huis verlaten. Isaac heeft haar nageoogd, het kleine bijbeltje als een juweel in zijn harde handen.

De volgende dag zeilde de ‘Rijnstroom’ uit naar Amerika.

Aan boord was Isaac de Fuentes, één der reders, en met hem waren vierhonderd anderen, waaronder Daniël Jabotinsky.

Reeds een uur zit Piet van Sliedrecht onbeweeglijk achter zijn schrijftafel, de ellebogen op het tafelblad, met de handen het moede hoofd steunend, waarin twee behuilde brandende ogen. Hij staart door het venster over de drukke Wijnhaven en ziet niets. Zijn grijze hoge hoed ligt voor hem op het tafelblad, met stok en handschoenen. Zijn overjas is nog dichtgeknoopt, een stapel ongeopende brieven heeft hij achteloos weggeschoven. Zijn vrouw is in de afgelopen nacht gestorven. Een heel leven dringt in zijn herinnering naar voren; dat van Cornelia Kerse-makers. Hij weet dat al die honderden, die hem kenden, nauwelijks acht sloegen op het bestaan van zijn vrouw. Voor hen was het enig belang: Piet van Sliedrecht met zijn schepen en zaken. Hij heeft er vrede mee gehad om der wille van Neeltje, die na de miskraam van haar eerste kind wat mensenschuw is geworden. Hun leven is rijk geweest, twee mensen die het goed met elkander konden vinden, die elkander vrij lieten in hun doen en laten en toch nooit anders deden dan goed w^ras in de ogen van de ander. Zij heeft Piet zijn schepen en zijn zaken gelaten, hij respecteerde haar kransje, haar stille liefdadigheid, haar huis en haar familie-zorgjes. Hij heeft rust bij haar gevonden, zwijgzaamheid als zijn moede kop soms dreigde te barsten van zorgen of dadendrang, geen verwijten heeft hij gehoord als hij geld en vermogen roekeloos inzette en op een haar na ontsnapte aan een dreigende ondergang. Hij weet dat zij gespaard heeft, haar erfenisjes zuinig beheerd voor de dag die nimmer gekomen is, de dag dat hij bij haar zou aankloppen, geheel berooid. En hij weet dat zij hem dan haar geld zou hebben gegeven ter vrije beschikking, om rustigjes te leven of om opnieuw te beginnen, omdat zij vertrouwen had in haar grote, sterke Piet. De zwakte in zijn leven, de drank, heeft zij geduld; zij heeft die genomen in ruil voor haar onvruchtbaarheid. Nimmer heeft hij haar die verweten, maar zij heeft hem er dikwijls somber om gezien, vooral toen zij reeds jaren getrouwd waren. Nu zij er niet meer is voelt hij haar lijfelijke

159