Isaäc de Fuentes

‘Ik zal ook offeren, Isaac, alhoewel ik ertegen moet zijn en de actie afwijzen. De Messias moet ons verlossen en niet Daniël Jabotinsky en de zijnen,’ zegt Jacob onnodig fel.

Dan interrumpeert Bennie Alter en Jacob kijkt hem verbaasd aan. Een ondersteunde die zich vergeet en een parnas in de rede valt? Isaac glimlacht. Hij zal zich gaan amuseren met de woordenstrijd van deze twee oude mannen en plotseling denkt hij aan Anatole Daumer, die hij in zoveel maanden niet meer heeft gezien. ‘Hoe weet U dat de Messias er niet is, meheer de parnas. Weet U hoe de Messias d’r uit zal zien? Doch U dat Die kwam met een visitekaartje in Z’n hand? En mot de Messias een mens wese. Hoor toe, meheer Davidson, hier zit een oud man, een die reeds dood most zijn. Maar het Opperwezen het me nog niet nodig, nee integendeel. Hij het me liever nog hier op aarde om er eens wat te sjmoezen met jonge mense en ook met oude mense. Weet U, van die gedachtes die onze lieve Heer door mijn aan andere laat geve.’

Bennie Alter lacht met pientere oogjes naar verschillende toehoorders, die eerst schuchter bij het tafeltje zijn komen staan maar nu openlijk zich scharen om dit aan te horen: de meningen van Bennie Alter en Jacob Davidson, de parnas.

‘Hoor toe, meheer de parnas, wat is de Messias? Ik geloof allenig dat de Messias een geest is, geen spook in een wit hemd, maar een geest van een tijd en dan geloof ik, meheer Jacob, dat de mense die in die tijdsgeest zulle leve, niet wete zulle dat de Messias om hen heen was. Maar later als ze geschiedenisboekies gaan schrijve dan zal er een met gogme ontdek ke dat dit de Messias is geweest en geen mens, doch een geestesgesteldheid was. En nou, meheer de parnas, weet U of die tijd niet begonnen is met Daniël Jabotinsky en zijn chaweirim? Meheer Izak heb groot rech; nou moet men geve om zeker te zijn geen vergissing te begaan. Is het verkeerd geweest en de mesomme verloren, ook geen zorg, het pogen was schoon. Is het goed, stel U voor de zaligheid, te hebben bijgedragen tot zo’n resultaat.’

Jacob Davidson zet zich aan het tafeltje bij Bennie Alter neer en antwoordt:

‘Hoort eens, heer Alter, ik heb veel eerbied voor Uw grijze haren, maar ik geloof toch, dat Uw mening en inzichten niet meer stroken met deze tijd. Bovendien is U iets te beslist in Uw uitspraken omtrent de Messias, die uitgesproken krenkend zijn

152