Isaäc de Fuentes

een andere wereld en toornen tegen Gods in2ettingen. Weet je, Isaac, hij verzet zich tegen het gezag, tegen de oversten die God ons gesteld heeft. Hij spreekt bitter over het verschil tussen arm en rijk en men zegt dat hij twijfelt aan het Opperwezen. Isaac, ik heb je reeds gezegd dat het is voor onze mensen in Zion, anders was hij dood voor mij; tenminste indien alles waar is, wat men van hem vertelt.’

Zwijgend heeft Isaac geluisterd, er ontwaakt belangstelling, iets dat hij lange tijd niet meer heeft gevoeld.

‘Jacob, ik zou hem graag eens horen,’ zegt Isaac.

‘Overmorgen spreekt hij voor de gemeenteleden in de zaal van het Nut, daarna zal hij rondgaan met zijn lijst en geld inzamelen. Ik kwam dan ook om je uit te nodigen voor deze lezing en hoop dat je komen wilt.’

‘Zeker Jacob, ik zal komen. Is die Rus zijn promotor?’

‘Is er iets tussen jou en die Lachowitzky dat je zo bitter over hem praat?’

‘Jacob, daarover heb ik nog nooit met iemand gesproken, anderen zouden dat ook niet begrijpen.’

De Fuentes staart in de verte. En hij zegt als het ware een monoloog:

‘Davidson, er zijn naar mijn ervaring drie dingen die het geestelijk leven beheersen. Dat zijn liefde, haat en eer. De liefde dat is Godsdienst, de haat vernietiging. De eer? Dat is de trots en de eigenliefde! Ik weet het, mijn omschrijving is onvolledig, maar ik voel het zó, dat een belediging van een dezer begrippen innerlijke onrust ten gevolge heeft. Dat is nu bij mij gebeurd, Jacob en daarom mijn bitterheid tegen deze Rus Lachowitzky. Hij heeft mijn eer geraakt en zoals ik reeds zei, daardoor mijn trots en mijn eigenliefde. Ik ben niet zo geschapen, dat het ene deel het andere kan helpen. Ik kan niet uit de liefde putten om de kwetsing van mijn eer te genezen. Ik heb nimmer behoefte gehad om mijn geestelijke ‘zijn’ met iemand te bespreken, Jacob, of misschien heb ik nooit iemand ontmoet wiens uitstraling mij ertoe bracht dit te doen. Jij bent een man Gods, Jacob, een mens die van een ander niets wil, iemand die luisteren kan en niet zijn eigen ‘ik’ in eens anders gevoelens wil schuiven. Daarom wil ik jou dit alles vertellen, óók waarom ik Lachowitzky haat. Hij heeft mij getroffen in mijn eer, zoals ik je zoeven veitelde. Het is lang geleden en mijn verstand heeft mij meermalen gezegd dat

141