Isaäc de Fuentes

‘Ik ben Isaac de Fuentes, reder en koopman.’

Hoffelijk buigt de Pool in Isaacs richting en antwoordt:

‘Mijn naam is Daniël Jabotinsky, een schnorrer.’

‘Kan ik iets voor U doen, heer jabotinsky? U bent binnengestapt in het Huis, waarin ik aandeel heb.’

‘Nee heer, mijn vriend Lachowitzky heeft op zich genomen een en ander voor mij te verzorgen.’

‘Dan ga het U wel, heer Jabotinsky.’

Zonder verder op Lachowitzky te letten stapt Isaac naar buiten en loopt met driftige passen de Wijnhaven af naar zijn huis op het Haringvliet.

Die avond smaakt het eten hem niet, zoals zo vele keren, de laatste jaren. Bezorgd kijkt de oude huishoudster hem aan. Door haar nervositeit vergeet zij de Fuentes mededeling te doen dat heer Jacob Davidson voor hedenavond een bezoek heeft laten aankondigen en eerst bij het opdienen van de koffie schiet haar deze boodschap te binnen. Nors heeft Isaac de mededeling aangehoord en haar erop gewezen dat hij dit soort berichten bij thuiskomst wenst te vernemen.

Ondanks zijn somberheid is Isaac verheugd als de kleine Jacob zijn kamer binnenkomt en oprecht informeert hoe zijn oude vriend de Fuentes het maakt. Lange tijd hebben ze elkander niet gezien en beiden bemerken met innerlij ke schrik de veranderingen, welke hun wezens in hun beider ogen ondergaan hebben. Jacob Davidson is oud geworden en het heeft hem geadeld. Hij is nu geheel grijs van haar, het strijdlustige puntbaardje is een korte volle baard geworden, voor de bijziende ogen draagt hij nu een eenvoudige ijzeren bril, groeven hebben het gelaat scherp getekend, de driftige bewegingen van vroeger zijn getemperd. Vol hartelijkheid nodigt Isaac hem uit om plaats te nemen en hij zit wat bedeesd neer op de rand van een bergère. Isaac gaat tegenover hem zitten, wrijft glimlachend de handen, terwijl hij welwillend met het hoofd knikt.

‘Ik zal maar niet vragen of je iets gebruiken wiit, want je opvattingen zijn zeker nog niet gewijzigd?’

‘Nee, Isaac, integendeel, iedere dag voel ik sterker dat het houden der geboden de enige richtlijn is voor ons mensen tijdens ons verblijf op aarde.’

Het klinkt wonderlijk, als hij eraan toevoegt:

139