Isaäc de Fuentes

hem alleen zijn gezin betekenis heeft, maar dat is benauwend en drukt zeer zwaar.

Dit alles weet Piet van Sliedrecht, maar hij waagt het niet om Isaac mededeling te doen van het zonloze bestaan van de eens zo frisse, bekoorlijke Jannetje.

‘Doelloos, doelloos, Isaac,’ zegt Piet van Sliedrecht, nog steeds naar buiten starend.

‘Wroet niet in een andermans leven en gezin, vergeet het voor jouw en Jannetjes bestwil. Zij heeft gekozen, zij was oud en wijs genoeg en heeft aan jouw leed niet gedacht of er niet genoeg medelijden voor gehad. Oude dwaas. Met zestig jaren en dan nog verliefd,’ spot Piet van Sliedrecht.

‘Wat is leeftijd? Er zijn jonge kerels met oude harten, mannen van vijfentwintig of dertig jaar, die, eenmaal getrouwd, hun vrouw nog slechts zien als een huishoudster en meer belangstelling hebben in hun kegelclub, hun borrel en hun gokje. En er zijn jonge oude-mannen met een hart, dar nog zo hopeloos kan verlangen! Jannetje is nu vijfenveertig, een tevreden vrouw van middelbare leeftijd, die eigenlijk al grootmoeder had moeten zijn. Voor mij is zij een jonge vrouw; dikwijls nog een kind en ik ben het ook en wij zullen het zijn tot onze laatste uren, kinderen van twintig met een groot verlangen.’

Piet kijkt naar hem. Hij heeft één oog dichtgeknepen en met het andere beziet hij hem onderzoekend, spottend, critisch en eindelijk welwillend. Dan knikt hij langzaam, begrijpend en meewarig.

‘Wat ben ik dan oud, Isaac,’ zegt Van Sliedrecht, ‘oeroud! Beste jongen, laat ik proberen je hier doorheen te helpen, want deze toestand eindigt alleen met de dood van één der drie, geen dag vroeger. En wat zal er dan weer zijn?’

Piet staat op; Isaac schudt hem langzaam de hand, met gebogen hoofd, want hij durft deze oude, uitgestormde en wetende Viking niet aan te kijken.

Bij het verlaten van het kantoorgebouw ontmoet de Fuentes zijn oude tegenstander, Lachowitzky. Sinds die avond, nu ruim twee jaar geleden, heeft hij hem niet meer gezien en in die tijd ook niet veel meer aan hem gedacht. Nu hij hem echter weer ziet, ontwaakt ook weer zijn gekwetst eergevoel en het verlangt heftig genoegdoening.

137