Isaäc de Fuentes

‘Heb je een lijfelijke tegenzin?’ vraagt Isaac ontdaan.

Zij lacht:

‘Wees onbezorgd, ijdele Adam, ik zou je kunnen zoenen, maar zonder verlangen.’

Isaac heeft zijn handen op Jannetjes schouder gelegd en terwijl hij haar aandachtig in de ogen kijkt, zegt hij nu:

‘En Eli, Jannetje, hoe moet het nu met Eli?’

Jannetje schrikt en wendt het hoofd af. Ze heeft over Eli nog niet zo diep nagedacht en steeds het gevoel gehad, dat op een of andere wijze hiervoor een oplossing zou komen. Nu Isaac uit deze richting een aanval op haar doet, ziet zij voor Eli de volle consequenties. Ze weet niets te antwoorden en haalt moedeloos de schouders op.

‘Voor mijzelf wil ik dan niets meer, maar nu vraag ik voor Eli,’ vervolgt Isaac. ‘De jongen kan niet meer zonder jou.’ Langzaam schudt Jannetje het hoofd.

‘Jannetje, alles wat je wilt zal ik doen. Ik wil je trouwen, mijn hele vermogen wil ik je vermaken, een leven als een vorstin zal ik je geven in de jaren, die ik nog te leven heb. Ik houd van je, Jannetje.’

Zij heeft de ogen gesloten, haar wangen zijn nat van tranen, dicht staat zij tegen Isaac de Fuentes.

‘Niet meer praten, Isaac, niet meer praten. Ik heb mijn woord gegeven; ik zou zwak worden als je blijft spreken. Ik weet dat. Toe Isaac, spreek niet meer.’

Isaac zwijgt. Hij heeft haar in zijn armen genomen en langzaam nijgt zijn hoofd om haar te kussen. Door haar tranen heen ziet Jannetje zijn dwingende, donkere, gloeiende ogen en angst schiet in haar op.

‘Nee Isaac, niet doen,’ gilt zij en bonkt met haar vuisten op zijn brede borst.

‘Isaac, ik kan niet, ik wil niet. Isaac... houd op... de duivel is in je.’

En Jannetje wiingt zich los uit zijn armen.

Als een schuchtere jongen staat hij er nu, de duivel was in hem en zijn oude Spaanse adeldom schaamt zich. Moedeloos zit hij dan in zijn stoel, het hoofd gebogen, de ellebogen steunend op de knieën, de onderarmen slap ertussen hangend.

’Gadan, ga dan, Jannetje. En dat God je moge zegene. .. wees gelukkig.’

130