Isaäc de Fuentes

Misschien het oude conservatieve bloed, ondanks mijn vrijzinnigheid. Ik kan mij niet gemakkelijk losmaken van mijn herinneringen, zij beheersen mijn leven en bederven het.’

Beiden zwijgen. Dan zegt Jannetje zacht:

‘Dat is dan wel het verschil tussen jou en mij. Ik ben dan wel minder behoudend, maar warmer voor het leven. Het doet mij geen pijn meer, wat je hebt gezegd, Isaac. Ik heb je leren kennen als een goed mens en ik houd nog veel van je, maar zonder hartstocht, zonder die felle stuwende bloedgolven, die nieuw leven zouden hebben gegeven aan die oude behoudende wereld van jou.’

Tegen haar wil is Jannetjes felheid plotseling even doorgeslagen. Isaac kijkt haar verbaasd en gekwetst aan, terwijl zij flauwtjes glimlachend op hem neerziet.

‘Wij krijgen geen woorden, Isaac. Ik heb je gezegd, wat ik zeggen moest voordat ik met Bas Batelaan ga trouwen. Ik zal rustig gelukkig met hem zijn en ik hoop hem nog een kind te kunnen geven voor onze ouderdom.’

Even flikkerden haar ogen op een vreemde manier.

Isaac is opgestaan, hoog staat hij voor haar en ze ziet nu naar hem op. ‘Jannetje, wil je je nog eenmaal bedenken? Je hebt mij de ogen geopend en mijn gevoelens opgewekt. Ik kan het niet zo zuiver en natuurlijk zeggen als jij, daarvoor is mijn soort beschaving verantwoordelijk. Maar heus, Jannetje, ik heb altijd naar je verlangd en het onderdrukt, omdat ik het niet oirbaar achtte en de herinnering aan Ester er steeds tussen kwam. Mijn gevoelens, mijn eerbied en verlangen waren er, dat zweer ik je bij het licht van mijn ogen. Wees barmhartig, breek met Bas Batelaan.'

Met betraande ogen ziet Jannetje naar hem op. Langzaam schudt ze het hoofd en zegt:

‘Neen Isaac, ik kan niet meer, mijn hartstocht is dood en mijn woord heb ik Bas Batelaan gegeven.’

‘Maar waarom? Jannetje dan toch; waarom is het voorbij en dood in je?’ dringt Isaac wanhopig.

‘Dat weet God alleen, Isaac,’ fluistert Jannetje, ‘op een morgen ontwaakt men en het is voorbij; of op een middag, een avond; opeens is het er niet meer, het felle verlangen. Hoe? Wellicht een blik, een gebaar, een woord, een houding maken dat er een einde aan komt.’

129