Isaäc de Fuentes

‘Wie is de kapitein?’

‘Bas Batelaan. Wat is er aan de hand?’ Piet is opgestaan, met zijn glaasje in de hand komt hij op Isaac af, groot en machtig staat hij voor de sombere de Fuentes.

‘Wat is er aan de hand met die theeclipper van ons?’

‘Niets, het is een persoonlijke kwestie. Maar wat is dat voor een soort man, die Bas Batelaan?’

‘Een goed zeeman, omstreeks vijftig jaar. Hij zal wel niet lang meer varen voor ons, want hij heeft zijn schaapjes op het droge en bovendien is hij tegen een vrouw opgelopen. Gelijk heeft hij, na vijf en dertig jaren zee ging ik ook op mijn achterste zitten,’ zegt Piet gemoedelijk, nu hij gehoord heeft, dat Isaacs vragen niets met het bedrijf te maken hebben.

‘Weet je wie die vrouw is, Piet?’

‘Nee, maar het zal wel een goede zijn, want Bas is ook een beste kerel.’

‘Die vrouw is Jannetje.’ Isaac heeft het hard gezegd, haast geschreeuwd. Stomverbaasd kijkt Piet naar Isaac.

‘Jongen, jongen,’mompelt Van Sliedrecht. Een ogenblik zegt hij verder niets, onder de indruk van Isaacs gezicht. Het is ontdaan, moe en teleurgesteld. Dan vervolgt hij zacht:

‘Was Jannetje je vrouw?’

De Fuentes kijkt op. Plets stem is anders, ook zijn houding. Hij voelt dat Piet een vriend van hem is, dat er in deze man nog andere dingen leven dan schepen en havens. Hij ziet hem daar zitten aan zijn schrijftafel, een grote kerel met verwarde haren, de ellebogen gesteund op het tafelblad, de handen werkeloos gevouwen. Hij kijkt naar Isaac met vriendelijke ogen, begrijpend en medelijdend. Hij zit daar als een gemoedelijke, veel wetende pater; als een vader tegenover een onervaren kind en Isaac, de oude, ervaren man, voor wie het leven al zijn geheimen heeft geopenbaard, voelt zich die zoon, die raad en hulp verwacht. ‘Isaac, er is hier geen terug meer mogelijk,’ spreekt Piet van Sliedrecht zacht, ‘je hebt te lang gedoold, je hebt Jannetje te lang laten wachten.’

Isaacs hoofd buigt onmerkbaar voorover, wellicht de eerste keer in dit trotse leven. Het is alsof hij zijn eigen gedachten hoort voordragen door een ander.

‘Velen hadden verwacht, dat je Jannetje vroeg of laat zou trouwen, omdat zij Jannetje en jou zagen als een prachtig mensen-

123