Isaäc de Fuentes

‘Ja, ja, Isaac, het is een vervelende geschiedenis en dat ik daar nou juist tussen zit.’ Anatole wist zich het gelaat af met een zijden zakdoek, dan staat hij op en begint door het kantoor te ijsberen. Isaiic volgt hem met de ogen, in spanning wachtend. Na enige minuten staat Isaac op, pakt Anatole bij de schouder en vraagt: ‘Wie wil Madeleine dwars zitten?’

‘Jannetje.’ Anatole is blij, dat hij het gezegd heeft.

‘Jannetje, waarom?’

‘Madeleine mag haar niet, dat is voldoende voor een vrouw om een jarenlange guerrilla te voeren. Overigens is de sop de kool niet waard en raakt het ons eigenlijk geen van allen. Het is alleen Jannetjes zaak, wanneer zij vrijt.’ Het is eruit en Anatole is zichtbaar opgelucht.

‘Jannetje vrijt?’ Isaac vraagt het heel langzaam en kijkt hulpeloos naar Anatole. Dan herhaalt hij nogmaals langzaam: ‘Jannetje vrijt?’ Stom knikt Anatole.

‘Inderdaad, sinds enige weken kent Jannetje een van jullie kapiteins. Wie het is weet ik niet, maar hij voert het commando op een van jullie theeclippers die nog binnen is.’

‘Hoever?’ vraagt Isaac bezorgd.

‘Daar roepen ze meestal niemand bij,’ antwoordt Anatole voor zijn doen grimmig.

Isaac staat zwijgend op. Hij wuift even met de hand tot afscheid en verlaat het kantoor van de consul, die hem naoogt in zijn ineengedoken houding, het hoofd tussen de schouders, de sigaar hangend tussen de lippen.

Het is een oprechte vreugde voor Piet van Sliedrecht als Isaac bij hem binnenstapt. Breed lachend gaat hij op hem af, helpt hem uit zijn overjas, die Isaac nog draagt in deze Aprilmaand van 1843. ‘Isaac, Isaac, wat een reis, wat een orders heb je opgedaan. Kerel, dat ik je niet eerder erop heb afgestuurd.’

Dan haalt hij met brede, plezierige gebaren sigaren te voorschijn en opent het likeurkeldertje om een borrel in te schenken.

‘Op je behouden terugkeer.’ Hij slaat zijn borrel in één teug om, bemerkt dan eerst hoe somber Isaac is.

‘Smaakt het niet, de Fuentes? Wat is er, oude jongen, je gaat toch niet ons contract opzeggen?’

Isaac schudt flauw glimlachend het hoofd en vraagt:

‘Welke van onze theeclippers is binnen, Piet?’

‘De Theodorus.’

122