Isaäc de Fuentes

in Rotterdam. Vol zorgen opent hij de deur van zijn huis. Daar is Eli, fris en ernstig in zijn tiende jaar, verheugd zijn vader weer te zien. Hij valt hem niet om de hals; waardig en statig geeft hij hem de hand en zegt alleen:

‘Welkom, vader.’

Deze begroeting doet veel van Isaacs somberheid opklaren. Daar is ook Jannetje in al haar bekoorlijkheid. Blond, rozig en fris, welverzorgd. Glimlachend steekt zij Isaac de hand toe, blij dat haar heer weer thuis is. De Fuentes neemt haar nauwlettend op, zijn bezorgdheid en zware gedachten vervliegen.

Tegen de tijd van het avondeten, als de dienstboden de tafel dekken en de voorbereidingen treffen voor de feestelijke maaltijd, die Jannetje zal opdienen ter ere van de thuiskomst, dwaalt Isaac door zijn huis. Zo onopvallend mogelijk probeert hij in Jannetjes nabijheid te zijn en haar gade te slaan. Het is een vreemde houding en de geest ervan trekt in het ’s morgens nog zo feestelijke huis. Ook Jannetje wordt stil en kregelig, want zij voelt het plotseling: Isaac de Fuentes slaat haar aandachtig gade.

Isaacs onrust is zo groot geworden, dat hij de volgende morgen reeds betrekkelijk vroeg een bezoek brengt aan AnatoleDaumer. Wanneer hij het kantoor van zijn beste vriend binnengaat, ziet Anatole hem schuw en met grote zorg aan, zoals een hond die slaag verwacht.

Nog vóór Isaac iets meer heeft kunnen zeggen dan een groet, neemt Anatole het initiatief.

‘Het is dom van Madeleine.’

‘Wat, Anatole?’

‘Die brief naar jou in Parijs.’

‘Weet je daar dan van?’

‘Ja, gisteravond heeft Madeleine gebiecht, nadat zij de hele dag nerveus is geweest door je plotselinge terugkeer, die zij op een of andere onnaspeurlijke manier is te weten gekomen.’

‘Waarom schreef Madeleine?’ vraagt Isaac dringend.

Anatole haalt de schouders op en staart naar buiten. Dan zegt hij zacht:

‘Weet jij wat een vrouw bezielt, als zij een ander dwars wil zitten?’

‘Wie wil ze dwars zitten?’

‘Als je het niet weet, waarom moet ik je dat dan zeggen?’

‘Het is jouw vrouw en ik veronderstel, dat jij haar het beste kent.’