Isaäc de Fuentes

‘Ik heb het meisje Rebecca doorvorst.’

‘Maar U heeft haar ontwikkeling niet ten einde gezien, mevrouw!’ ‘Deze was reeds ten einde bij het begin, mijnheer.’

‘Er is ook een oude, zwaar getroffen vader, madame.’

‘Er is een fanatieke dweper, getrouwd met geschriften. Een mens, die geen warmte uitstraalt, verwachte ook geen weerkaatsing.’ ‘Desondanks zult L¹ haar terugsturen.’

‘Zij is vrij.’

‘U zult haar dan aanmoedigen.’

‘Sinds de eerste ontrouw van Abrabanel ben ik nog slechts een beschouwend wezen.’

‘De belediging door de heer Abrabanel zaliger wordt dan onder meer op Uw zuster gewroken?’

‘Wraakzucht heeft het huwelijk met Abrabanel niet voortgebracht.’

‘De wereld geeft van alles het bewijs der aanwezigheid.’

‘Ben ik van deze wereld?’ spot madame Abrabanel.

‘De maaltijd bewees het.’

‘Dit steekspel moet eindigen, mijnheer de Fuentes.’

‘Aan U de laatste touche, mevrouw.’

‘Ik offer geen jonge levens.’

‘Dan zal ik genoodzaakt zijn, zonder Uw bemiddeling mijn opdracht uit te voeren.’

‘Uw noodzaak is neutraliteit, mijnheer de Fuentes. Rebecca zal niet sterven voor haar tijd en Davidson is reeds bij zijn Heer.’ Dan zwijgen beiden lange tijd en bezien elkander fijntjes glimlachend, Josephine om haar triomph en de Fuentes om zijn nederlaag.

Isaac heeft nog enige malen tante Josephine bezocht en ook met Susanne gesproken, maar de band tussen de beide vrouwen is dusdanig hecht, dat succes is uitgesloten. Isaac heeft het nieuws aan Rebecca geschreven en het antwoord op deze brief verontrust hem zeer, omdat Rebecca zich opmaakt voor een veldtocht naar Parijs, zoals madame Abrabanel het uitdrukte.

Isaac heeft in een zijner brieven aan Madelcine Daumer de zaak verteld en nu de ontwikkeling enigszins onaangenaam dreigt te worden, heeft hij wederom bij Madeleine aangeklopt en haar mening gevraagd. Madeleine is een vrouw van veel woorden, maar van korte brieven, omdat zij te nerveus is om lange te schrijven. Schrijft zij weleens een lange brief, dan is hij onlees-

119