Isaäc de Fuentes

niet hadden doen verlaten. Zij is naar haar tante Josephine gegaan en heeft deze weten te bewegen haar niet te verraden en in haar huis op te nemen. Dit was niet moeilijk, want tante Josephine, die oude grijze dame, is een wellevende vrouw, wars van alle sleur en sloomheid. Zij is een en al onvermoeide vitaliteit, vrijgevig, intelligent en welsprekend, tuk op pleziertjes en warm-lopend voor alle nieuwe dingen. Zij is een zuster van Rebecca, was getrouwd met een Portugees, die zich weinig met haar bemoeide en haar als compensatie voor haar inschikkelijkheid ten opzichte van zijn huwelijkstrouw een uitzonderlijk groot vermogen heeft nagelaten.

Hiervan leeft de kleine Josephine heel ruim, maar zonder grote staat. Zij houdt een kleine salon, die bezocht wordt door de klassieke bezoekers, rijk en schijnrijk, mensen van kunst en zaken. Zij beweegt zich tussen haar gasten als een spoel op een weefgetouw, is van alles op de hoogte, geeft onbekrompen te eten en te drinken, leent nooit geld aan haar kennissen, noch neemt zij geldelijk deel in hun grote zaken met die fantastische perspectieven. Maar tante Josephine geeft wel tien ten honderd van haar inkomen zoals de J oodse wet voorschrijft en bovendien van haar huishoudgeld aan de armen, de bedelaars en de instellingen.

Het bezoek van Isaac de Fuentes is een verademing voor haar. Deze man wil niets, geen geld lenen, geen zaken doen, geen begrip smeken voor een kunstenaarsziel of een studiebeurs verkrijgen. Hij wil alleen eens praten, Susanne zien en een weg vinden opdat allen tevreden zullen zijn. Geen dankbare en geen gemakkelijke taak. Tante Josephine heeft hem daarom niet op een van haar jours gevraagd, doch op een avond uitgenodigd voor een etentje onder vier ogen. En zo zitten deze twee oudere, rijpe en wetende mensen te genieten van hun maal tijdje en hun gesprek. ‘Moeder Rebecca verlangt haar dochter terug, madame Abraba-nel,’ is Isaacs directe inleiding, nadat zij het over de dagelijkse dingetjes eens geworden zijn.

‘Waarom?’

‘Omdat zij de moeder is, madame.’

‘Als zij zich de moeder voelde, dan had ik Susanne reeds lang teruggebracht.’

‘Heeft U madame Rebecca ooit in haar moederschap gadegeslagen?’

118