Isaäc de Fuentes

schrijven en hij heeft beloofd haar oudste zoon Russisch te leren, al duurt het tien jaar. Beiden hebben toen geglimlacht. Madeleine omdat zij weet, dat Lachowitzky nooit tien jaren hier zal blijven en de rabbijn bij de gedachte, dat beide echtelieden geld hebben geleend aan dezelfde persoon en het onder geen beding voor elkaar zouden willen weten.

Na een kleine maand is de dag gekomen, dat Lachowitzky zal vertrekken en zijn intrek nemen in een gehuurde kamer bij een familie in de Oppert. Die laatste avond zal feestelijk zijn en Madeleine heeft weer een gebraden poularde voor dit afscheidsdiner op haar programma genomen.

Op deze dag is het, dat Anatole zijn vriend Isaac de Fuentes op het Steiger bij de Korenbeurs in het oog krijgt. Dreigend met zijn stok in de lucht zwaaiend, komt Anatole op hem af, en bijt hem toe: ‘deserteur!’

‘Wee hem, wanneer liefde verkeert in haat,’ antwoordt Isaac en Anatole schiet in de lach.

‘Isaacje, Isaacje, mijn jongen, waarom heb je je woord gebroken? Wanneer je stam- en naamvader dat had gedaan, dan was noch Mozes noch Christus er geweest en we liepen als heidenen hier rond. Is dat nu een voorbeeld aan de wereld?’

‘Ik heb mijn woord moeten breken, omdat mijn jongen op de middag, dat wij heerlijk zaten te eten, in het water spartelde en voor zijn leven vocht. De hele stad weet het, maar niet Anatole Daumer, de man van duizend en een nieuwtjes, die hem interesseren.’ Isaac heeft zich enigszins Opgewonden en daarom is zijn antwoord scherp.

‘Wat? Eli haast verdronken en je beschuldigt mij van opzettelijke negatie? Isaac de Fuentes, je bent mijn beste vriend, maar ik geloof, dat dat verleden tijd gaat worden.’

Beiden wandelen zwijgend over de Grote Markt en voor het standbeeld van Erasmus stilstaand, zegt Isaac ernstig:

‘Wist je het werkelijk niet, Anatole?’

‘Nee, parole d’honneur.’

Het is voldoende voor Isaac om deze kwestie als afgedaan te beschouwen. Hij vertelt zijn vriend alleen nog de bijzonderheden en de spontane Daumer rust niet, voordat hij bij de beroemde banketbakker in de Hoogstraat enige lekkernijen voor Eli heeft gekocht en deze met beslistheid aan Isaac ter hand heeft gesteld. Bij het afscheid nodigt A.natole zijn vriend voor het diner urt,

108