Isaäc de Fuentes

Herinner U, Jacob, hetgeen Ik gesproken heb tot Mozes, Mijnen knecht: Ik, de Here Uw God, ben een ijverige God, die de misdaad der vaderen bezoekt aan de kinderen, aan het derde, aan het vierde lid dergenen, die Mij haten; en doe barmhartigheid aan duizenden dergenen, die Mij liefhebben en Mijn geboden onderhouden. Hoort, Jacob, Uwen God is Het oordeel en Ik zal U niet openbaren Mijne bezoeking, noch Mijn zegen op Jozef, Uwen zoon.’

Leegte is om Jacob Davidson. God heeft gesproken. Met hem, Jacob, zoals met Abraham, Isaac en Jacob. En de kerkvoogd ijlt naar huis, naar Rebecca.

Hij vindt haar thuis met grote, angstige, betraande ogen en hij kan geen woord uitbrengen om zoveel leed. Moeizaam spreidt hij de armen, met gebogen hoofd ‘neen’ schuddend en zijn ‘weg’ is van een intense treurigheid.

Rebecca is opgestaan, zij heeft de handen voor de ogen geslagen en heftig huilend schokt haar lichaam. Dan laait het verzet in haar op en doet haar de armen met gebalde vuisten ten hemel spreiden, als om God dreigend aan te roepen.

Verschrikt is hij op haar toegelopen, zijn hand sluit haar mond, zijn gillend ‘Rebecca’ brengt haar tot bezinning en haar opstand vervloeit in een gierend schreien, het hoofd geleund tegen de tafelrand. Dat alles ziet Jacob aan, stil in zijn stoel.

Die avond sliepen beiden in met een gefluisterd ‘wel te rusten’, hand in hand, als twee gestrafte kinderen.

Isaac de Fuentes is de huiskamer binnengegaan en heeft Rebecca stil de hand gedrukt. Bijna woordloos zitten zij op deze Meidag bij de lege haard.

Dan zegt hij:

‘Jacob, is het wel zo erg, hetgeen er is gebeurd?’

Jacob antwoordt niet, hij denkt aan de woorden:

‘Ik zal U niet openbaren Mijne bezoeking noch Mijn zegen op Jozef, Uwen zoon.’

Isaac vervolgt:

‘Als hij daar nu werkelijk terecht komt en een goed en welvarend mens wordt? Jozef is geen losbandige geest en het voorbeeld van zijn moeder en vader zal altijd bij hem zijn.’

‘Als,’ zegt Rebecca, wiegend met haar hoofd, ‘als. .. Hoevelen verworden door een nieuwe omgeving. Als, mijnheer Isaac, als, dat is zo’n vreemd woord.’

104