Er is geen gisteren, er is geen morgen

‘Nee. Kijk naar Chaim en David. Naar mijn zoons, die de ethica in zich hebben. Kijk naar duizenden anderen. Wij en de jongens moeten alleen maar oppassen niet onder de voet te worden gelopen door de benden. We leven te midden van benden.’

We stonden nog een tijdje. Het was vijf uur, tijd voor een borrel. Twee de man op zijn hoogst. Want we zijn zeventig en zesenzestig.

Debbies gezichtje glunderde toen we beneden kwamen en vertelden in haar ‘tent’ te komen borrelen.

De volgende dag na de lunch vroeg Salomon de beschikking over mijn werkkamer. Rekening houdend met zes uur tijdsverschil kon hij in werktijd telefoneren met zijn zoons in New York. Hij was een paar uur bezig en ik ben ervan overtuigd dat de hele zaak Koerlander Zeep grondig geregeld werd. Toen hij klaar was riep hij me. Ik ging naar boven. Hij zei:

‘Bel die Floris de Vijfde. Hij kan leveren. Het geld is al in Amsterdam.’

Salomon noemde de bank. Ze waren van alles op de hoogte, Floris hoefde slechts zijn stukken te brengen en te beschikken over het geld. Salomon werkte efficiënt. Gelukkig vroeg hij niet hoeveel telefoonkosten hij te betalen had. We kennen elkaar en beledigen elkaar niet graag.

‘Ik bel hem niet. Dat doet de bank wel. Is alles gete-lexed?’

‘K

Daarbij keek hij me aan. Glimlachte opeens. Zei:

‘Trotse jood.’

Ik gaf hem de hand. Vroeg:

198