Er is geen gisteren, er is geen morgen

hem het voornaamste. Nou, Koerlander, jij en je kinderen jarenlang geen dividend, de koers misschien onder pari gemanoeuvreerd. En dan verkoop je wel tegen een rotkoers, jongetje. En dat heb ik met m’n peststreek voor jou voorkomen. Voila.’

Ik sloot m’n ogen en overdacht bliksemsnel zijn woorden. Hij had gelijk. Hij was een fatsoenlijke man. Dat zijn partners winst wilden was hun goed recht. Wie was Mare Koerlander in hun ogen? Een vreemde.

Opeens riep Floris me toe:

‘Ben je dood?’

Ik opende m’n ogen, moest lachen.

‘Waarom zeg je niet, Godbewaar! Denk eraan ik wil het volle pond als ik met een jehoede praat,’ zei hij.

‘Je leert het prima, Floris!’

‘A kunsjt! Een van de jongens is een jehoede. Ik heb wat met hem te stellen gehad om je hals te redden. Wat ga je nu doen, Mare?’

‘Zien of ik het geld kan lenen.’

‘Lenen? Nu het geld zo schaars is? Rentevoet 7%!’

‘Floris, er is geld genoeg. Men houdt het vast. Maar als op die staatslening is ingeschreven moet je zien hoeveel malen o vertekend. Daarna zakt de rentevoet, heel langzaam. Een spelletje tegen de regering.’

Hij keek me opmerkzaam aan. Taxeerde me. Ik was niet zo een nul in geldzaken als hij had gewaardeerd.

‘Hoe lang heb ik optie?’ vroeg ik zo beheerst mogelijk.

‘31 augustus, ’s nachts om 12 uur. Daarna verkopen we duurder. Er zijn twee jongens die naar de wintersport willen.’

‘Akkoord. Zullen we gaan?’

‘Ja. Ik breng je wel even thuis. Ik wil die Debbie van

190