De laatste Levano

Plotseling keerde zij zich naar mij toe, wees met een felle vinger en riep:

״En zo was het ook bij jou, Gideon.”

Ik boog het hoofd, zag pijlsnel de vele keren dat Chan-nah geduldig was geweest. Reina’s lot was ook het mijne. Ik stond op, zei:

״Ik zal niet aandringen, Reina. Kan ik iets voor jullie doen?”

״Nee. Ik heb al gezegd, wij redden onszelf.”

Voordat ik afscheid kon nemen, hoorde ik gestommel en gekreun achter de deur. Reina deed een stap, greep de knop en trachtte de deur dicht te houden, maar haar krachten waren te gering, langzaam ging de deur open. Zij stribbelde eventjes tegen en toen liet zij los.

In het deurgat stond Joab Da Fonseca. Mijn hart klopte enige seconden onrustig. Joab Da Fonseca. Een gebogen, lange man met vol spierwit haar, met diep in-gevallen wangen, met verdofte donkere ogen onder zware wenkbrauwen, met een korte grijze baard, een licht gebogen neus, met in de wortel drie diepe groeven.

Dat was er over van de forse Joab Da Fonseca met de glanzende ravenzwarte haren, de man aan wie tientallen vrouwen zich hadden willen wegschenken. Toen keek ik verder, zag zijn kleding... de gestreepte pyjama van de vernietigingskampen en op de linkerborst de gele joden-ster.

״Joab”, gilde Reina en wilde hem tegenhouden.

Hij deed een stap in de kamer en duwde haar met ge-mak terzijde. Hij was altijd bijzonder sterk geweest en nu blijkbaar nog. Toen schudde hij zijn rechtervuist terwijl hij dreigend naar de zoldering opkeek. Zei ge-smoord:

97