De laatste Levano

vrije keuze van arbeid, ondanks die krankzinnige mof-fenwet. Die riekt naar slavernij.”

״Zo u wilt” zei hij en boog even.

״Zend haar een cheque voor een half jaar salaris en betaal haar deze onkostennota.”

Nerveus zocht ik in het dossier Da Fonseca. Wilde de nota er uit scheuren, maar ik bedacht me en schreef het bedrag op een kladje. Vervolgde:

״Die knappe juffrouw wil ik niet als secretaresse. Stuur me een andere.”

״Zij is zeer intelligent en representatief.”

״Ik wil geen filmster om me heen. Zoek een bultje of een horrelvoet, kan me niet schelen... een bekwame ma-chine,” snauwde ik.

״Zo u wilt” zei hij weer en boog ook weer, maar dieper.

״U kunt gaan” en hij ging.

Dus die kleine Enny had karakter. Een kundige, in-telligente, opgeruimde vrouw had ik weggesnauwd. Hoe kon ik haar terughalen? Lang peinsde ik over haar en over het dossier-Da Fonseca. Ik besloot mijn gezicht te verliezen en haar te vragen terug te komen. Ik ver-langde naar Enny Karsten.

Zij had gezegd, een demon van een huis. Het was de waarheid. Een uitgeleefd krot, meermalen verbouwd, maar het had zijn laat-vijftiende-eeuwse structuur be-houden. De buitendeur stond open. Misschien was die in honderd jaar niet meer gesloten geweest. De deurpost was laag, de middeleeuwse mens was klein. Ik liep het donkere, tamelijk diepe portaaltje in en stond voor de trap. Die rees omhoog, als een ladder naar de galg. Voorzichtig begon ik de bestijging, want het waren

9¹