De laatste Levano

Ik antwoordde niet. Ze vervolgde:

״Is het weer mis?”

Ik knikte zwijgend.

״Kom, we gaan naar huis” en ze drukte vertrouwelijk mijn hand.

Wij gingen naar haar huis en ik probeerde gelukkig te zijn.

De volgende morgen was ik tijdig op mijn kantoor. Ik belde om Enny Karsten, maar de sex-bomb verscheen.

״Waar is juffrouw Karsten?”

״Weg, meneer Levano.”

״Weg?”

״Ja, meneer Levano. De personeelschef heeft mij aan-gewezen als uw secretaresse.”

״Stuur hem bij me.”

Ze verliet mijn kantoor. Een beetje heupwiegend, met een elegant gebaartje schikte zij de haren van haar Bardot-kapsel. Ik mocht haar niet.

De personeelschef kwam onderdanig binnen. Duitse mentaliteit. Knipmeste voor zijn patroon en probeerde een verwaande halfgod te zijn voor zijn ondergeschik-ten. Ik bekeek hem met tegenzin.

״Wat is er met mejuffrouw Karsten?”

״Zij is niet teruggekomen na haar onderbroken snip-perdag. Ze heeft geschreven dat ze zich niet meer in dienst beschouwde en voor de dagen dat ze deze maand heeft gewerkt geen betaling verlangde. Als u wilt zal ik haar laten dwingen door het arbeidsbureau om terug...”

Ik onderbrak hem:

״Geen onzin alsjeblieft. Ik respecteer nog steeds de

9°