De laatste Levano

Alleen maar die dooie Antonius en jou, die ook niet zo bijzonder amusant is. Zij wil wel eens een bioscoopje of een etentje buiten. Zij is gezellig en meestal opge-ruimd. Waarom misgun je haar dat? Ik heb haar nodig, nu... zij had er moeten zijn!

Ik liep wat haastig over de Coolsingel, betrapte mij-zelf er op dat ik in de cafés en restaurants loerde. Ik keek ook in de winkels of ik haar soms zag. Na een uur was ik bijna zo wanhopig als een kind, ik de oude, ervaren, voor velen ongenaakbare Gideon Levano. Ik stapte er-gens binnen, waar verklede mannen Hongaarse muziek speelden. Ik zat aan een tafeltje, alleen. Ik keek maar rond naar al die mensen, al die paren, al die kleine gezelschap-jes die praatten en dikwijls lachten. Er waren ook een-lingen, zoals ik, maar meestal kwam een vrouw naar hun tafeltje en zij leken gelukkig, man en vrouw of ver-loofde, of vriend en vriendin.

Ik stond op en liep naar buiten. Ik wilde naar het sta-tion gaan, met de trein naar Den Haag, dan naar Wasse-naar naar mijn huis. En Alphonse de Villeneuve was nog steeds op reis.

Toen zag ik Thea. Zij wandelde in de verte. Ik haastte mij om haar in te halen. Hoe dichter ik naderde, hoe groter mijn verlangen werd. Nog even bleef ik achter haar lopen. Beschouwde haar forse figuur in het mo-dieuze tailleurtje, keek naar haar stevige, welgevormde benen boven de naaldhak jes, waarop zij vastberaden voortstapte, naar het fiere hoofd je met dat modieuze hoedje. Toen haalde ik haar in en zuchtte diep. Ze keek terzijde en glimlachte opgewekt. Ik stak mijn arm onder de hare en drukte haar wat tegen mij aan.

״Wat heb je?” zei ze olijk.

89