De laatste Levano

Channah, kuis naar de aard der Jodinnen en bijna nog vroom.

Channah, mijn trouwe huisvrouw, met diep in haar hart de genegenheid voor Joab Da Fonseca...

Mijn geest snelde terug uit dit huis, waar ik goed had ge-leefd. Goed, maar met een barst en een kleine ontbre-kende scherf in het bord mijns levens, dat 20 vol en zo leeg is geweest. En mijn geest nestelde zich weer in dit wat dorre rijzige lichaam, dat zijn wandeling hervatte door het park, naar de Westzeedijk, door het bijna vol gebouwde land van Hoboken, naar het oude Beursplein. En hier onder die paar gespaarde bomen en naast dat oude gietijzeren fonteintje, met wat mussen voor mijn voeten, zocht ik de rust en het verleden van Rotterdam. Ik vond ze niet.

Een man in wurgende eenzaamheid zoekt een vrouw. Ik ging naar Thea, mijn maitresse, al mijn Niets meevoe-rende. Ik was zo gehaast, dat ik de lift nam naar de eerste etage, waar haar flat was. Ik belde, want ik had geen sleutel, hoewel Thea die meermalen had aangeboden. Er werd niet opengedaan. Teleurgesteld daalde ik lang-zaam de trap af, in onredelijke gedachten. Waarom was zij er niet? Zij behoorde thuis te zijn. Ik kon toch komen? Onzin, Thea kon kwalijk alle dagen zitten wachten of ik soms zin had haar te bezoeken. Zij moest er zijn als ik kwam... onzin.. . het is een vrije onafhankelijke vrouw... Ik wil dat ze er is... waanzin, ze is geen lijfeigene. Waarom is ze niet thuis? Het is toch bijna avond? Soms weer naar familie, die eeuwige vervelende sibbe, die aan elkander klit. Wees redelijk Levano, wat heeft zij anders ?

88