De laatste Levano

״Mag ik met u mee terugrijden? De reis is zo duur. Een heer uit Antwerpen gaf me een lift tot hier en Moe-der Overste zei...”

Ze zweeg en ik begreep. Daarom vroeg ik niet wat Moeder Overste gezegd had.

Ik belde. Hella Gardenier verscheen onmiddellijk, zij is veel vlugger dan Enny of Sara, ze doet alles om hen te overtroeven.

״Telefoneer alle bezoekers af. Bel Kees, dat hij mijn reistas in Wassenaar haalt en de zijne niet vergeet. Over een uur vertrek ik met deze eerwaarde zuster naar Ant-werpen.”

Ze noteerde niets. Ze vertrouwt veel op haar ge-heugen. Ze vroeg:

״Hebt u mij nodig?”

״Nee. Zorgt u alleen maar, dat al die mensen teleur-gesteld worden.”

Ik overhandigde haar de bezoekerslijst en ze glim-lachte vaag.

״Wanneer bent u terug?” vroeg ze een beetje bezorgd.

״Weet ik niet.”

Wat angstig en bedeesd slofte het nonnetje naast haar mijn kantoor uit. Het was wél een contrast, vooral de schoenen.

Reina Da Fonseca heb ik w^reggerukt van een middel-eeuw^?se prent. Toen ik de ziekenzaal betrad, was het er zo druk als in een markthal. Vrouwen die hier lagen, maakten van hun bed het middelpunt van een huis-kamer of buurtschap. De nonnetjes letten niet zo nauw op het aantal bezoekers. Verbaasd keek ik toe, omdat ik zo weinig verschil zag tussen nu en die oude prent.

²77