De laatste Levano

was en misschien nog enige decennia zou moeten gaan in steeds slechter conditie.

Onze ogen ontmoetten elkaar. In haar blik was geen onderdanigheid, maar ook geen afkeer. Wel ernst en daarom besloot ik haar de kans te geven. Ergens in mijn binnenste, diep verborgen, lachte de Asmodee en fluis-terde:

״Nog een korte tijd en dan zul je haar toelaten tot de miljoenen der Levano’s...”

Het viel mee. Hella Gardenier was intelligent, kende de talen zeer goed en wist op een bijzondere manier de bezoekersstroom te regelen. Men kon haar niet over-rompelen, zoals Enny Karsten. Geen Tarzan of Marlon of Gary of Clark kwamen er door, als het zakelijk niet verantwoord was. Voor dit soort mannen toverde zij zich om in een hooghartige, ongenaakbare godin van 1,80 m hoog, inbegrepen de naaldhakjes van de elegante schoentjes. Ik peinsde soms over haar. Wat wilde zij be-reiken? Het vermogen der Levano’s, een topplaats bij mijn bank en daarna verder bij een ander bankhuis, of uitsluitend de volmaaktheid als privé-secretaresse bij een bankman van betekenis? Ik kon haar niet doorzien, ze vocht langzaam en gecamoufleerd.

De winter liep ten einde. Ik was er blij om, het naderende voorjaar zou mijn somberheid verlichten. Ik had mij voorgenomen in de komende zomer een lange zeereis te gaan maken en het viel mij op, dat Hella een pein-zende blik in haar ogen kreeg, toen ik haar opdroeg zo’n reis te laten ontwerpen.

Op een ochtend, toen Hella mij de bezoekerslijst overhandigde, zei ze:

273